Kristine’s Point of View
Ilang minuto muna ang nakalipas bago ko naisip ang anak ko. Hindi ko alam kung paano ko sila hahanapin dahil wala akong phone ngayon. “Let’s go home, maybe they are in the house waiting for us,” sabi ko sa kanila.
I sounded so hopeful na sana ay nandoon lang ang dalawa. Sasakay na sana kami ng taxi nang maalala ko na sumakay nga pala kami sa kotse ko. Agad akong tumingin sa kung saan iyon nakapark pero nandoon lang ang sasakyan. “Let’s go here, Jen and John,” tawag ko sa dalawang bata para pumunta kami sa kotse ko.
Tahimik naman silang sumunod sa akin kaya lang ay sarado ang sasakyan nang sinubukan kong buksan. Saan ba naglakad ang dalawang iyon? Hindi ako mapakali sa kinatatayuan ko. Nakaupo na ang dalawang bata sa bench. Hindi pa naubos ang drinks ni Johnny ka
