Wala sa sarili akong lumabas ng kwarto ni Mr. Jaenn. Nakita ko si Jenny na naghihintay sa labas ng kwarto ko. Nang makita niya ako ay agad siyang pumunta sa akin at yumakap. Umupo ako para magkasing-tangkad kami. Niyakap ko rin siya pabalik.
"I thought you are gone na naman po," sabi niya pero natigil siya ng marinig ang mahinang pag-iyak ko. "What happened, Ate?" takang tanong niya at pinunasan ang luhang kanina pa pumapatak.
Ang daddy mo ang dahilan ng pagluha ko pero ikaw ang nagpunas ng mga sakit na ginawa niya. Napayakap ako sa kaniya ng mahigpit. "Why are you crying po, Ate? Are you hurt?" tanong niya.
Wala akong maisagot sa kaniya at iyak lang ako ng iyak. Saka ko pa lang naalala na bawal pala akong ma-stress baka kung mapaano ang anak ko.
Ako na ang nagpunas ng mga luha ko at
