“Angel.” Max's voice was barely audible to me. His eyes revealed everything he was feeling—anguish, rage, and confusion.
“A-Ano ‘yon?” tanong ko sa kabila ng pagkailang.
“I’m sorry,” bulong niya. I fix my gaze on him. Like him, I'm also confused. Para saan ba ang sorry niya?
“Para saan?” I managed to ask.
“Sa mga nangyari noon. H-Hindi ako nakinig sa ‘yo at…at nalilito ako. Ano ba talagang nangyari?” aniya na tila mas tinatanong ang sarili kaysa sa akin.
“Kung ako ang tinatanong mo, hindi ko din alam Max. Paulit-ulit pa rin ang isasagot ko sa ‘yo. Ngayon, bakit ka humihingi ng tawad sa akin? Dahil ba naisip mong mali ka, o pakiramdam mo lang ay iyon ang kailangan mong sabihin sa sitwasyon natin ngayon?” tanong ko. Hindi ko naitago ang sama ng loob. Iniwas niya ang mga mata sa akin at
