Tahimik ang biyahe pauwi. Tila bawat segundo sa loob ng sasakyan ay puno ng pag-aalalang baka mapagod si Gia, baka bigla siyang magsalita ng masakit, o baka… baka magbago ang isip niya at sabihin na ayaw na niyang sumama sa akin.
Pero hindi. Nasa tabi ko siya ngayon. Nakaupo sa likod, tahimik, nakatingin sa labas ng bintana. Mahina pa rin ang katawan niya. Sobrang payat na niya, at bawat galaw niya, para akong mababaliw sa kaba.
Wala akong ibang ginawa buong linggo kundi bantayan siya, kausapin habang tulog, at magdasal na sana—sana—pag gising niya, hindi na ako ulit niya itutulak palayo.
Pagdating namin sa bahay, mabilis kong binuksan ang pinto ng sasakyan at lumapit sa kanya.
“I’ll carry you,” I said gently.
“No, I can walk,” tugon niya, mahina ang boses pero matigas pa rin ang tono
