Buong araw akong tahimik matapos ang pag-uusap namin ni Andrei. Para akong pagod na pagod pero gising na rin sa wakas—gising sa sakit, sa katotohanan, at sa katotohanang kailangan kong humarap, hindi lang para sa sarili ko… kundi para sa anak naming hindi na nagkaroon ng pagkakataong mabuhay.
At para sa kanya.
Tumayo ako mula sa kama, lumapit sa pinto. Huminga ako nang malalim, marahang binuksan ang pinto.
Nandun pa rin siya.
Nakaupo sa gilid ng hallway, nakasandal sa pader, nakayuko, parang nawalan ng lakas. Halos hindi ko siya nakilala.
Namayat siya. Namumugto ang mga mata. Magulo ang buhok, halatang hindi pa naliligo ng ilang araw. Naka-sweater siya kahit mainit, at may hawak na mug na siguro ay malamig na rin.
Parang zombie. Pero zombie na nagmamahal.
Napahigpit ang hawak ko sa
