Tatlong araw na mula noong nagising si Gia, pero simula noon, hindi na siya muling nagsalita.
Hindi niya kami pinapapasok. Hindi niya kami kinakausap. Lahat ng pinto isinara niya—hindi lang ‘yung sa kwarto kundi pati ‘yung sa puso niya.
Bawat araw, umaasa akong maririnig ko ang tinig niya. Kahit isang salita. Kahit isang ungol ng galit. Pero wala. Tahimik lang ang loob ng VIP room. Tahimik din ako sa labas, nakaupo sa parehong upuan, halos di na umaalis.
Tinawagan na ni Ramiro si Andrei na nasa Switzerland pa. Si Zoe, araw-araw sumusubok pumasok. Si Ryker, kahit anong pilit, kahit iyak, hindi rin niya mapasunod si Gia.
Walang pinili si Gia. Lahat kami itinulak niya palayo.
Kahit ako.
Kanina, tinangka ni Ryker pumasok. Dalang-dala na siya. Kumatok, nagsalita, nakiusap.
“Ysa, please,”
