Merhaba. Ben Efsun, Efsun Çilekeş. Yaklaşık 23 yıl önce, Ankara' nın oldukça sert geçen bir kış gecesinde, bir yetimhanenin kapısına bırakılmışım. Bırakmak için yaz ayını bekleselermiş keşke, 1 hafta ateşler içinde yanmışım. Ya o gece beni daha geç bulsalardı, ya dünya benim gibi muhteşem bir insandan(!) mahrum kalsaydı. Neyse konumuza geri dönelim. Sorun şu ki ben normal biri değilim, yetimhaneye beni kim bıraktı bilinmiyor, o gece yetimhaneye gelen tüm yollarda kameralar nedense çalışmamış. Çok garip değil mi? Keşke gariplikler bununla bitse. Adımı yetimhane müdürümüz Nermin anne koymuş, tabi neden bana Efsun adını verdiğini büyüdükçe anladım. Diğer çocuklara göre çok daha erken konuşmaya, yürümeye, okumaya ve yazmaya başladım. Nermin anne beni asla yanından ayırmadığı için diğer çocuklar tarafından dışlandığım çok oldu. Bir kişi hariç tabi, o benim en iyi dostum, tek sırdaşım. Bazen insanlar yetimhaneye gelir ve içimizden bir kişiyi alıp götürürlerdi. Ben bunu asla yaşamadım, çünkü o zamanlarda Nermin anne beni yatakhaneden çıkarmazdı. Yaşım büyüdükçe kendimdeki değişimlerin farkına vardım. Bazı şeyleri sadece istemekle yapabiliyordum. Tabi küçükken sadece bazı cisimleri bir yerden bir yere götürmekle yetiniyordum. Gücümün sınırları hakkında hiçbir fikrim yok, kim olduğum ya da ne olduğum hakkında da hiçbir fikrim yok. Zamanında çok araştırsam da elime geçen koca bir boşluktu. Ne bir kayıt, ne bir belge, ne de bir görüntü. Yıllar geçtikçe artık kim ya da ne olduğumla ilgilenmeyi bıraktım, çünkü sahip olduğum güçler hayatımı fazlasıyla kolaylaştırıyordu. Gerçek olmasa da bana annesizliğimi hatırlatmayan Nermin annem var, tuvalette elimi kullanmadan suyu açtığımı görünce tüm yurdu ayağa kaldırıp bana büyücü diyen, daha sonra kimseyi inandıramayıp dışlandıktan sonra benimde tehdit ederek yanımda tuttuğum ancak uzun yıllardır en iyi dostum olan Sevgi var. Gerçi bazen beni ve güçlerimi fazlasıyla kullandığını düşünsem de o benim için başka. Beni olduğum gibi kabul eden 2 kişiden biriydi. Ve ben Efsun Çilekeş, soyadımın hakkını verircesine çektiğim çileleri sizinle paylaşmaya geliyorum.

Rengârenk hayatı bir gecede tek bir renge mahkûm edilmiş bir kadın... Ve onun hayatına, kendisinin bile sahip olmadığı renkleri bulaştırmayı amaçlayan bir adam. Fırtınalı bir aşk, cesur bir adam ve onun cesareti karşısında korkan bir kadın...

Evinin prensesi, Dinçer' lerin göz bebeği, şimdilerin Ateş Parçası...Hayatını kurtaran, abisinin sınıf arkadaşına duyduğu hayranlığı yaşı büyüdükçe onu her anlamda bağlayan büyük bir aşka dönüşmüştü. Kahramanına duyduğu aşkı gün gelmiş kalbini paramparça etmiş, gün gelmiş aşkının her zaman önüne geçtiği bir nefrete ev sahipliği yapmıştı. Yıllar geçerken, içindeki aşkı bir kişiyle bile paylaşamayıp, sevdiği adamın kız arkadaşlarına arkadaşlık etmişti. Sevdiği adam tarafından her duyguyu sonuna kadar tadan kalbine artık bunlar ağır gelmeye başladığında planlarını öne çekip herkesten uzak kalmayı seçti. Gitti ancak, geri dönmedi... Ta ki çok sevgili kahramanının nişanlanacağı haberini alana kadar. O her zaman istediğini alan biri olmuştu ve asla değişmeyecekti.