MÜPTELA Kader bizi birbirimize yazmıştı... O, karanlıkla yoğrulmuş bir adamdı. Her adımı tehlike, her sözü tehdit gibiydi. Ama bir bakışı, en sağlam duvarları bile yerle bir etmeye yeterdi. Ve o… Hayatın tüm yükünü omuzlarında taşıyan, korkularının ardına sakladığı bir masumiyetin sahibiydi. Bir anlaşmayla başlayan hikâye, zamanla ateşin buzla dansına dönüştü. Birbirlerinden nefret ettikçe, birbirlerine biraz daha bağlandılar. Tutku, nefret ve intikamın iç içe geçtiği bu hikâyede; bazen sevmek en büyük esaret, bazen de kurtuluşun ta kendisidir.

"Bazı aşklar kalbe gömülür, hiç kimseye anlatılmaz..." Urfa’nın o kurşun gibi ağır gökyüzünün altında, törenin ve aşiretin gölgesinde büyüyen iki kalbin, sessiz ama dünyayı yakacak güçteki hikâyesi... Bir tarafta Kurt aşiretinin genç ağası, bastığı yeri titreten hüznü ve öfkesini katran karası gözlerinde saklayan Miran. Hayatında taviz vermediği tek şey otoritesiyken, kalbinin en korunaklı köşesinde, çocukluğundan beri sadece tek bir kızın adını taşıyordu. Korudu, sakındı, sustu... Ama artık o küçük kız büyümüştü. Diğer tarafta Şahdar konağının narin, masum ve her adımında zarafet taşıyan güzeller güzeli Hilal’i... Çocukluğu Miran’ın gölgesinde, ona "abi" diyerek geçen ama büyüdükçe o tanıdık bakışların ardındaki yakıcı yangını keşfeden genç bir kız. Kalbi masum bir heyecanla çırpınırken, etrafını saran o tehlikeli çemberin henüz farkında değildi. "Baktığın yeri bil, çocuk! Hilal’e o gözle bakmayacaksın. O benim için sıradan biri değil..." Miran’ın dudaklarından dökülen bu tehditkar sözler tüm dünyaya, kadere ve töreye karşı çekilmiş bir kılıçtı. Kendi yetiştirdiği fırtınanın içinde yanmaya hazır bir Ağa... Ve o yangının tam ortasında, kalbi alev alan bir genç kız... Törenin yıkamadığı duvarlar, saklı bir aşkın tek bir bakışıyla yerle bir olmaya mahkûmdur. **** "Miran abi Allah aşkına sen birşey desene ne evlenmesi" duyduklarımın bir yanlış anlaşılma olmasını umarak evden koşar adım çıktım. Telefondan hızla Miran'ı arayıp nerede olduğunu sordum, şirkette olduğunu söyleyince hemen bir taksi durdurup KURT HOLDİNG'e gideceğimi söyledim. şirketin önüne gelince tekrar Miran'ı aradım taksinin parasını ödemesi için çıksa gelmesini söyledim. evden acele ile çıktığım için yanıma para almamıştım. Çok geçmeden gelip taksinin parasını ödedi. Taksi gittikten sonra bana iyi olup olmadığımı, neden geldiğimi sordu. odasında konuşmak istediğimi söyleyip içeriye yöneldim. Asansöre binip dokuzuncu kata çıkınca direkt odasına gittim o da arkamdan geliyordu. içeri girip büyük çalışma masasının önündeki karşılıklı siyah koltuklardan birine oturdum Miran da kapıyı kapatıp karşıma oturdu. "artık ne olduğunu anlatacak mısın Hilal". konuya nereden gireceğimi nasıl anlatacağımı bilmiyordum. ben içimdeki karmaşa ile savaş verirken Miran tekrar konuştu " Hilal artık endişe etmeye başlıyorum, kötü birşey mi oldu" * Miran daha Hilal onu aradığında az çok ne olduğunu tahmin ediyordu bu yüzden alacağı cevaptan her ne kadar korksa da duymak istiyordu. Çünkü alacağı hiçbir cevap onu kararından geri döndürmezdi. yıllardır aşkını içinde büyüttüğü bu kadın onun karısı olacaktı ama karşısında ne yapacağını bilmeden stresli bir şekilde oturan kızı gördükçe içi gidiyordu.

borç sadece para ile mi olur? bence çok daha fazlası. sadakat, vefa, can borcu gibi bir çok anlamı vardır. benimde ödemem gereken bir borcum var. tabi borcu ödeyebilmek için önce borçlu olduğum kişiyi bulmam gerekiyor. * BARLAS KURT daha 13 yaşında iken edindiği borç, 20 yıl sonra unutulmaya yüz tutmuşken hiç beklenmedik anda karşısına çıktı. hemde üzerine can borcu eklenerek. Gamze bu kişi gerçekten de o olabilir miydi? eğer o ise bu ne anlama geliyordu? bir tür tesadüf mü yoksa kaderin oyunu mu? bütün cevapları sadece yaşayarak bulabiliriz. madem bize yazılan bu bizde oynayalım. ** geri döneli günler olmuştu ama ondan hala bir iz yoktu, sanki yer yarılmışta içine girmiş gibi. yıllar önce inandığım hayale tekrar inanmaya başlamıştım o gerçek değil di sadece hayal ürünü. kendimi tekrardan bu yalana inadırmak üzere iken Kutay'dan günlerdir beklediğim haberi sonunda almıştım. onu bulmuştum inanabiliyor musunuz,, onu gerçekten de buldum hayatımda ilk defa bir mucize gerçekleşmişti. madem artık yerini biliyoruz birikmiş borcu ödemenin zamanı da geldi. ** Gamze KILIÇ hastaneden çıkıp taşındığım yeni eve doğru ilerliyordum, birkaç gündür olduğu gibi tekrar takip edildiğim hissine kapıldım ama çok üzerinde durmadım son zamanlrda yaşadığım panoromal olaylardan sonra kafamda kurduğumu düşünüyordum. Evime yeni taşındım çünkü bu son birkaç hafta hayatım çok hareketli geçmişti bu yüzden evimi değiştirmek zorunda kaldım. eve vardığımda kapımın önünde siyah küçük bir kutu buldum. beklediğim bir kargo yoktu, tereddüt ederek elime alıp kapıyı açtım, salona geçip tekli koltuğa oturdum merakla elimdeki kutuyu açtım, içinde küçük bir bileklik ve not vardı. notun üzerinde yazılanları okuyunca bir an afalladım 'uzun zaman oldu Gamze, ben seni ararken sen beni buldun, artık tanışmamızın zamanı geldi' ne demkti bu? ben kimi bulmuştum? notu gönderen adımı ve adresimi nereden biliyor du? aklımdan türlü çeşit sorular geçerken gözüm tekrar bilekliğe takıldı, çoçuk bilekliğiydi bu ve anlamsız bir şekilde bana tanıdık geliyordu. tam bu anda kapım açıldı ve içeri o girdi...