Azad Karan, yüreğinin tam ortasına kor gibi düşen Nida'nın aşkıyla yanıp tutuşmaya başlamıştır. Ateşi bir türlü dinmiyordur çünkü Nida onun yanından bile geçmek istemeyen, köydeki diğer insanlar gibi ondan korkan bir kızdır. Aşkının karşılığını alamayan Azad, bu yolda her şeyi göze almıştır. İyi ya da kötü, incinerek veya inciterek Nida'yı kazanmaya karar verir. Gözü ondan başkasını görmüyordur, Nida'nın aşkı onu olduğundan daha acımasız birine dönüştürür."Seni çok seviyorum, sen de beni seveceksin."

Yatağın üzerinde elindeki kitapla uyuya kalan kıza doğru yavaşça ilerleyip sessiz olmaya özen göstererek yanına oturdu, adam. Güçlü elini kaldırıp parmaklarını yavaşça küçük kızın narin yanağında dolaştırdı. Bu küçük kızın tüm gün peşinde dolaşıp ona masallar anlattığı, dinlemiyormuş gibi yapsa da tek kelimesini bile atlamadan dinlediği geldi aklına. Anlattığı masalların hepsi mutlu sonla bitiyordu. “Hayır, ufaklık.” Dedi adam kararmış gözlerini kızın yüzüne sabitleyip fısıldarken. “Keloğlan padişah tarafından öldürülse, uyuyan güzel uykusundan hiç uyanmasa ve kurbağa hiçbir zaman prense dönüşmeseydi eğer o masallar sana gerçeği anlatmış olurdu. Mutlu son olmaz. Bir son varsa eğer, mutlu olmaz.”