İPEK'İN KADERİ LÂL *Epey detaylı cinsel birleşme sahneleri olacaktır. Rahatsız olanlar okumamalıdır. ​BİR ZAMANLAR YAĞMURDA ISLANMAYI SEVEN BİR KIZDI. ŞİMDİ İSE YERALTI DÜNYASININ DOKUNULMAZ KRALİÇESİ. ​Evinde sevgi yerine korkuyu öğrenmişti. Bu yüzden biri ona güzel baktığında, "Ben seni korurum," dediğinde inandı. On dokuz yaşındaydı. Gençti, güzeldi, kırılgandı. Kendisinden yaşça büyük olan o adamın yanında ilk kez istenildiğini sandı. O adam onun ilk sığınağıydı. İlk arzusu. İlk büyük yanılgısı. ​Sevdiği adam onu başka bir erkeğin masasına oturttuğunda, masumiyetini o kapalı kapılar ardında bıraktı. Özel geceler, lüks arabalar, ipek elbiseler, yabancı şehirler... O artık sadece güzel değildi. Girdiği her salonda bakışları üzerine çeken, yeraltı dünyasının vitrinindeki en pahalı, en ulaşılmaz kadın, Lâl'di. Erkeklerin egosunu memnun etmesi, gülümsemesi ve dokunulmaya alışması gerekiyordu. ​Çünkü bazı kafesler paslı demirlerden yapılmaz. Bazıları altın kaplamadır. Bazıları pahalı parfüm kokar. Ve onun kafesinin anahtarı, onu o cehenneme atan ilk adamın elindeydi. ​Ta ki yeraltı dünyasının mutlak hakimi Büyük Patron, o vitrini kırıp onu alana dek. ​Lâl, o kirli masalardan çekip çıkarılmış ve zapt edilemez, kibirli, öfkeli mafya veliahtı Kuzey’in boynuna yasal bir tasma olarak geçirilmişti. Kuzey, babasının parasıyla satın alındığını sandığı bu "eskort" gelini kendi çöplüğünde ezmeye, geçmişini yüzüne vurarak onu aşağılamaya yeminliydi. ​Ama karanlıkta arzulanan bir kadının kalbine dokunmak kolay değildi. Çünkü Lâl artık sevilmeye değil, hayatta kalmaya ve istenilmeye alışmıştı. Kuzey kırmak istedikçe Lâl keskinleşti; Kuzey ezdikçe Lâl onu zekasıyla paramparça etti. ​Nefretle başlayan bu zoraki evlilik; kibrin asaletle çarpıştığı, merhametin şehvete karıştığı tehlikeli bir güç savaşına dönüşecekti. Bazı kadınlar, en çok istendikleri yerde en yalnız hallerine dönüşürdü. Peki, kibrine yenik düşen bir mafya prensi, karısının o buzdan zırhını parçalayıp içindeki o yaralı, masum kıza ulaşabilecek miydi? ​İpek öldü. Lâl tahta çıktı..

Psikopat aşığının elinden çektikleri Defnenin bedeninde ve yüreğinde hiç kapanmayan derin izler oluşturmuştu. Evine dönebilmek için kaçmayı başardığında ailesini ve sevdiği adamı kendisine aynı bakan gözlerle bulabilecek miydi? Bu izleri silmek için hadi mideyi geçtik ne kadar yürek gerekirdi?

*EPEY DETAYLI CİNSELLİK UNSURLARI İÇERECEKTİR. RAHATSIZ OLANLARIN OKUMAMASI TAVSİYE EDİLİR. "Madem bu gece benim yasal karımsın," dedi Kuzey, kibriyle parlayan gözlerini ona dikerek. "Geç karşıma. O milyonluk masalardaki adamlara ne yapıyorsan, bana da onu yap. Görelim bakalım babamın ödediği paraya değecek misin?" ​Lâl, milyon dolarlık pırlantalarla kaplı gelinliğinin içinde zerre kadar sarsılmadı. Yavaşça adamın önünde diz çöktü. Gözlerindeki o dipsiz, ölü bakışları Kuzey’in şaşkınlıktan irileşen gözlerine dikti. ​"Nasıl istersen," diye fısıldadı Lâl. Sesi odaya bir buz kütlesi gibi düşmüştü. "Ama unutma Kuzey... O masalardaki adamlar bana dokunabilmek için kendi imparatorluklarını ayaklarıma seriyorlardı. Sen ise sadece babanın harçlığıyla satın aldığı bir hizmeti tüketiyorsun. Benim gözümde o adamlardan hiçbir farkın yok. Sadece çok daha ucuzsun."

TANITIM YAZISI (+18) Sıla, konağın vitrinine yakışıyordu. Elif ise o vitrinin önünden bile geçmek istemeyen kızdı. Dağdeviren Konağı’nın kapısı, yıllar sonra Kadir’in sade evine açıldığında herkes aynı soruyu sordu: Böyle güçlü bir aile, neden bu evden gelin istiyordu? Sıla bile buna inanamadı. Fakirliğin gölgesinde büyümüş, hep daha fazlasını istemişti. Baran Dağdeviren’in karısı olmak onun için yalnızca evlilik değildi; saygı, güç ve yıllardır hayalini kurduğu yeni hayatın kapısıydı. Elif ise ablası gibi o konağın ışığına kapılmadı. Kız isteme gecesi, Dağdeviren kadınlarının fısıltıyla konuştuğu birkaç cümleyi duyduğunda bu evliliğin Sıla’nın sandığı kadar büyük bir şans olmadığını anladı. Onlar güçlü bir dünür istemiyordu. Ortak değil, gelin alıyorlardı. Konağa hayran kalacak, kolay tutulacak bir kadın arıyorlardı. Elif ablasını uyardı. Ama Sıla inanmadı. Belki de inanmak istemedi. Çünkü bazı hayaller, insanın gözünü gerçeğe kapatacak kadar parlaktır. Düğün günü geldiğinde herkes Sıla’nın gelin olacağını sanıyordu. Baran bile, sevmediği ama ailesinin yükü gibi kabullendiği bu evliliğe razı olmuştu. Ama nikâh kıyılıp duvak açıldığında, Baran karşısında Sıla’yı değil Elif’i buldu. O gece Sıla ortadan kayboldu. Ardından altınları da alıp kaçtığı söylendi. Konak, Elif’i istemedi. Baran, onu bir yalanın parçası sandı. Herkes Sıla’yı suçladı. Elif ise inanmadı. Çünkü ablası, Dağdeviren Konağı’nın kapısından dönüp daha küçük bir kadere razı olacak kadın değildi. Sıla’nın isteyerek yürümek istediği yol, Elif’in boynuna zorla geçirilmiş bir kader oldu. Ve Baran Dağdeviren, yanlış gelin sandığı kadının hayatındaki ilk doğru yara olduğunu çok geç anlayacaktı. ALINTI “Ben Sıla’yla evlenmeye razıydım. Seninle evlenmeye değil.” Elif başını kaldırdı. Gözlerinde ne yalvarış vardı ne de korku. “Ben de kimsenin razı geldiği kadın olmak için doğmadım, Baran Bey.”

"İhtiyacın olan parayı ben verebilirim." Kız gözlerini kocaman açıp baktığında adamın onunla alay edip etmediğini anlamaya çalışıyordu. İnsan sarrafı diye tabir edilen tanım onun için hiç geçerli olmamıştı. Kendi öz amcasını tanıyamayan biri için bu adamın doğru söyleyip söylemediğinden emin olmak imkansızdı. "Ama..." diyerek devam etmesini bekledi. Bu kadar parayı karşılıksız vermek için çok yüce gönüllü, çok seven ya da paranın hesabını bilmeyen biri olmalıydın. "Ama bir süre daha -yalnızca- benimle birlikte olmaya devam edersen..." Aslı ve Serdar'ın çok başka amaçlarla kesişen yolları, aşkı erteleyebilir mi?

İnternet ortamında, birbirlerinin seslerini duymadan beyinlerinin aynı frekansta çalıştığını anlayan Beste ve Çağatay\'ın, aradan bilgisayar kalktığında frekansları yine tutar mı dersiniz? Sanal gerçekliği gerçek dünyaya aynen taşıyabilir miyiz? Kalplerimizi çarptıran kelimeler sadece ağızdan mı çıkmalı, yoksa bunun için klayve yeterli olur mu?

Kelebek etkisinin hiç acımadan değiştirdiği hayatlar... Pis bir barın yollarını kesiştirdiği, bambaşka huyda, kafada, eğitimde iki insan... ...ve tabii insanın açıklama getiremediğine en güzel cevabı kaderin verdiği duygular...

İlk görüşte aşka inanır mısın yoksa çıkıp tekrar mı gireyim? Her şey bu cümleyle başlamadı belki; ama bununla devam etmesi Neslihan için hayatının aşkını bulmasını mı sağlayacaktı yoksa tüm hayalleri toz olup uçarak onu hiç istemediği bir evliliğe mi mahkum edecekti? Bir iddia bir kadının hayatını nasıl ve ne şekilde değiştirebilirdi?

Hayvanlar aleminin insan türünün iki farklı cinsindeki bireylerinden olan Zeynep ve Melih farklı karakterlerini, karşılaştıkları ortamlarda medeni şekilde dizginlemeyi ve birbirlerine aşık olmamayı başarabilirler miydi? Ya da karakterleri sandıkları kadar farklı mıydı?