İki düşman ailenin birbiriyle olan savaşında nefretin aşka dönüşme sürecine tanıklık edeceğiz.**"Arazimden çık ula seni yangaz!""Bizim arazi ne zaman senin oldu Umay?""Ula nerden sizin arazi oliymış? Mermiyi kafana yemeden çık git! Abi mabi dinlemicem, sıkıcam kafana!""Hoo senin dünyadan haberin yok katır inatlı keçi! Emicen haburaların hepsini dün akşam sattu bize!"Hiç düşünmeden ateşledim elimdeki tüfeği. Tam bacağından vurmuştum Altay'ı. "AAAA!"Dağların arasında süzülen haykırışı fındık ağaçlarının çiçek açmış dallarına yayıldı. "HASTA! NİYE VURDUN LAN BENİ MANYAK!""AĞZUNDAN ÇİKANİ KULAĞUN DEĞİLDA BAŞKA YERLERUN DUYARSA YERSUN KURŞUNİ! ŞİMDİ SEKE SEKE AŞAĞI İN. ZATEN SİZİN BAHÇE FAZLA UZAKTA SAYILMAZ ALTAY YILDIRIM!"Oturduğu yerde kanayan bacağını tutuyordu. Altay bu köyün en cesur, en mert delikanlısıydı ama bizim için yalnızca kahpeydi. Dedelerimizin sinor davaları yüzünden Yıldırım ve Koçyiğit aileleri ezelden beri düşmanlardı. Her sene mutalaka sınır kavgaları yüzünden karakolluk olurduk. Ve sanırım bu sene başlangıç tohumunu ben atmıştım..."Bağa bak ula! Kalk git, terk et haburayi! Nişanlum seni görürse benum gibi sağa merhamet etmaz, direk alnunun çatundan vurur!""Seni de, nişanlını da..."Acı içinde ayağa kalkıp seke seke yürümeye başladı. Elimdeki tüfeği yere koyarak kollarımı üstüne dayadım.Dağ gibi adam karşımda çöküyordu. Yürü bakalım Altay Yıldırım!

KARACA'NIN AĞZINDAN...Yıllardır evimin kapısını açıp sıcacık yuvamda özenle ağırladığım, bacım dediğim, sırrıma ortak ettiğim, sırtımı yasladığım kadın meğer yıllardır kocamla birlikteymiş.Geç açıldığını anladığım gözlerim artık yaş akıtmaktan başka hiçbir şey yapamıyordu.Ben sırtımı yasladığım bacımdan, evimin direği dediğim oğlumun babasından hayatın en büyük kazığını yemişim.Benim adım Karaca Korman. Eşine duyduğu saygı ile bilinen, herkes tarafından sakinliği ve ağırbaşlılığı örnek alınan 26 yaşında ev hanımı bir kadın. Bu hikâyede acıma duygusu asla yoktur! Belki çoğu zaman beni yargılayacaksınız ama ben hayatın ta kendisindenim...İhanete uğrayan bir kadının çaresizliğine gelin birlikte tanık olalım.

"Işık..." Kulağıma fısıldanan isim... Annemin beni terk etmeden önce koyduğu isimdi Işık. Bunu benden başka kimse bilmez, kimseye de söylemezdim. Şimdi kapalı gözlerimin ardında duran o ses...Sesleri asla unutmazdım ve bu sesi beynime kazımıştım. Savcı Tuna Irmak keskin ve net olan bu kalın ve otoriter sesi asla unutmayacaktı...Ağzım kapalıydı. Etrafımdan gelen ayak sesleri dışında hiçbir belirti bırakılmadı. Amaçları gözümü korkutmak, mesleğimi bırakmamı sağlamaktı ama bilmiyorlar ki ben bu hayattan korkmamayı daha yavrusuna yeni kavuşmuş bir kadının kucağından zorla alınıp cami avlusuna bırakıldığım gün öğrendim.Senin kim olduğunu bilmiyorum ama kim olduğunu öğrenmeye çok yaklaştığım için böyle g.t korkusuna kapıldığına eminim.Seni bulacağım Işığın Karanlığı... Seni elbet bulacağım...

"Bu dağlar bizim aşkımızı sonsuz olarak bitirdi Egemen. Şimdi varsın vur beni!" dedim elindeki silahı alnıma daha fazla bastırarak. Eli tetikte gözlerimin içine bakıyordu. Baktı, baktı, baktı...Gözlerimi kapatarak duruşumu dik hâle getirdim. Silahın sesiyle Egemen'in bağırış sesi birbirine karıştı. "YAPAMIYORUM LAN! BENİ ALDATMANA RAĞMEN SANA KIYAMIYORUM YILDIZ!" Bir yönetmen ve Karadeniz kızının hırçın aşkını konu alan hikâye! Duygunun, acının, gözyaşının hüküm sürdüğü, komik anlarında içinde olduğu bu dolu dolu hikâyeye gelin hep birlikte yön verelim...

"Nerelisin sen?" Karşımda oturan sert yüzlü, keskin bakışlı adamın ağzından çıkan ilk kelime 'nerelisin' olmuştu. Sorunun üstümde oluşturduğu şaşkınlıkla gözlerimi bir anlık yüzüne çevirdim. "Karadeniz." dedim kısık sesle. Gözleri simsiyah, teni hafif esmerdi. Kirli sakallarını süsleyen bıyıkları yüzüne ayrı bir ağırlık katıyordu. İnanmıyorum! Bu adam resmen yürüyen Ağa'ydı! Cevabımı duyar duymaz kaşları iyice çatıldı. "Bizim töreye ayak uydurabilecek misin? Yani Doğu bölgesine." Yutkundum. Benim de en büyük korkum buydu ya zaten. Kulaktan dolma bilgilerle ailenin adının duyulur bir kesimden geldiğini öğrenmiştim. "Herkese çabuk uyum sağlarım." "Biz herkes değiliz! Belli başlı kurallarımız var. Mesela öyle kafana her eseni yapamazsın!" Kesinlikle anlaşmaya gelmemişti. Amacı beni kendinden soğutarak evliliğe 'hayır' dememi sağlamaktı ama demeyecektim. Çünkü bunu Rasim amcaya borçluydum... Bu hikâye tüm ihanetleri içinde barındıran, herkesin birbir sırtında hançeri olan bir öykü... Gelin, aklımdakilere hep birlikte tanıklık edelim...