“Kızın küçüktür, Resul. Ve kuma olacak.”Bu cümle, Arîn’in hayatının son sözüydü. Bir abisinin işlediği cinayetin bedeli, onun genç bedenine ve ruhuna ödetilecekti. Ailesi, oğullarının canı karşılığında onu, gaddarlığı dillere destan olan Baran Ağaya‘kan bedeli ’ olarak verdiler. Hiçbir suçu, günahı olmayan Arîn, bir mal gibi pazarlığı yapılan, duyguları sorulmayan bir ‘kan bedeli’ydi.Baran’ın konağına getirildiği ilk anda başlayan işkence, sadece fiziksel değildi. Avlunun ortasına atılıp aşağılanması, “bu evde bir hizmetçiden bile değeri yok” denilerek insanlığından soyutlanması, onu bir ‘hiç’e dönüştürmek içindi. Odası bir zindan, bakışlar bir hançer, suskunluk bir kabullenme bekçisiydi.Ancak Baran’ın hesaba katmadığı bir şey vardı: Arîn’in adı, ‘Ateş’ anlamına geliyordu. Ve o ateş, en karanlık zindanlarda bile sönmeyen bir kördü. İçindeki bu direniş, ne yalvarış ne de başkaldırıydı. Sessiz, dik, ve yıkılmayan bir onurdu.Bu öykü, bir kadının, kendisini ‘hiç’ olarak gören acımasız bir dünyaya, sadece var olarak meydan okuyuşunun hikayesidir. Bir mal değil, bir insan olduğunu kanıtlamak için, ruhundaki ateşi söndürmemenin verdiği amansız bir iç savaştır.

Roza Aslaner, Doğu’nun köklerinden gelen ama İstanbul’un karmaşasında büyümüş bir kadındır.Üniversite okuyan, kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan, geçmişle geleceği arasında sıkışmış biri…Mahir Soykan ise Karadeniz’in karanlık yüzüdür.Adı korkuyla anılan, merhameti zayıflık sayan, sertliğiyle hükmeden bir adam.İki zıt hayat.İki farklı kader.Onları bir araya getiren şey tesadüf değildir;eski bir düşmanlık, yarım kalmış bir hesap ve geri dönüşü olmayan bir tehdittir.Mahir Soykan, geçmişin intikamını almak için Aslaner ailesinin kapısına dayanır.Ama karşısında korkudan donup kalan bir kız değil,bakışlarını kaçırmayan bir kadın bulur.Tehdit nettir:Ya Roza, iki aile arasındaki kanı durduracak bu evliliği kabul edecektir…Ya bu hesap, karanlık bir sona sürüklenecektir.Roza, hayatının kontrolünü bir gecede kaybettiğini sanırken;Mahir, kontrol ettiğini sandığı her şeyin bir kadınla sarsıldığını fark eder.Berdel, bir gelenek değil; bir tehdittir.Roza için bu, kaçamayacağı bir kaderdir.Ailesi için kendi hayatını feda ederken;Mahir, asla izin vermediği bir duygunun kalbine sessizce sızdığını fark eder.Bu, zorla başlayan bir bağın,kaderle savaşa dönüşmesidir.

"Yüzü Yanık Kız" – Geçmişten Kaçabilir misin?Hevi, bir gece annesiyle birlikte kaçarken, hayatının sonsuza kadar değişeceğini bilmiyordu. Bir borcun bedeli olarak görülmek, onu kaçak ve isimsiz birine dönüştürdü. Yeni bir kimlik, sahte bir yanık izi ve geçmişten saklanan bir hayat… Ama geçmiş, saklandığın yerden seni bulur.Diyarbekir’in dar sokaklarında, sessiz bir gölge gibi yaşarken, Hejar Ağa’nın konağına adım attığında kaderi yeniden yazılmaya başladı. Geçmişiyle yüzleşmeye hazır mıydı? Peki ya Hejar Ağa? O, sadece sert ve acımasız biri mi, yoksa Hevi’nin sakladığı gibi onun da sakladığı yaraları mı vardı?Geçmişten kaçmak mümkün mü, yoksa en büyük yangın insanın içinde mi yanar?

Nefretten Aşka Leyla, yedi yaşında yetimhaneye bırakıldığında tek hatırladığı, abisinin “Seni alacağım.” sözüdür. Ama o gün hiçbir zaman gelmez. Yıllar sonra, hayatın yükünü omuzlamaya çalışan genç bir kadın olduğunda, kader onu beklenmedik bir şekilde sınar. Bir parkta, sert bakışlı yabancı bir adamın kucağına düşmesiyle başlayan o an, aslında geçmişinin kapısını aralayacaktır. Yanlış anlaşılmalar, sırlar ve yıllardır gizlenen gerçekler Leyla’yı karanlıkla yüzleştirirken, kalbini hiç beklemediği bir savaşın ortasına bırakır. Ve nefretin gölgesinde filizlenen bir aşk, ikisinin de kaderini geri dönülmez biçimde değiştirecektir…

Ben; sevdiğim adamın bir başkasıyla mutlu olmasına razıydım. Yeter ki o yaşasın, yeter ki gülümsesin. Onun için her gece dualar ederken, kaderin benim için ördüğü karanlık ağlardan habersizdim. Hayatım daha ne kadar acımasız olabilir ki, diye düşünürken, en dibi gördüm. Çocukluğumun geçtiği, terk ettiğim bu topraklara, bu kez ayaklarımda prangalarla geri döndüm. Belki de insanoğlu, kaderin çizdiği yoldan kaçamıyordu. Belki de her şey, o ilk adımda yazılmıştı. Ve ben, şimdi o yazgının ağırlığı altında ezilirken, bir kez daha anladım: Bazen sevmek, vazgeçmek demekti. Bazen yaşamak, acıyı içine sindirmekti. Ve bazen, en büyük fedakarlık, sessizce kenara çekilip, mutsuzluğa gömülmekti ...