Düğüne iki hafta kala nişanlısı cinayete uğrayan Elif, intihar eder çünkü karnında kimsenin bilmemesi gereken bir sır taşıyordur.

Zaferani aşiretinin büyük ağası Arhat Zaferan, kardeşinin cinayete kurban gitmesi ile ağalar meclisini toplar.Önündeki seçeneklerden biri katili öldürmek diğeri kızını kendine alıp canlı canlı gömmektir.Tek seferlik bir acının yüreğini soğutmayacağını bildiğinden gözünü adamdan çekip dünyadan habersiz kızına diker.

(2024 Ocak ayı Şampiyonu) "Amca bırak geberteceğim ben bu puşt herifi!" “Lan onu öldürünce halan ne olacak, hüküm ikisine birden kesildi!” “Şerefimizi iki paralık etti ne hali varsa görsün.”. “Tamam öylese önce halanı vur. Vuramam diyorsan da berdeli kabul et!”

“Beni delirtme Şirin! O kılkuyruk kim oluyor da seninle evleniyor?” “Belki kılkuyruk seviyorum ben, seni ne ilgilendirir Mustafa abi?” Kılkuyruk seviyorum dediğim anda gözlerinden ateş çıktı sanki. “Sevemezsin!” “Ya sen kavun karpuz seçer gibi evleniyorsun diye herkes aynını yapmak zorunda mı? Ben sevişerek evlenmek istiyorum belki.” İkimiz de nefes nefese birbirimize bakıp galiba konuştuklarımızı sindirmeye çalışıyorduk. Zaman sonra parmağını kaldırıp suratıma tutarken dişlerini sıka sıka konuştu. “O p.çi geberteceğim sen de bu konaktan dışarı tek adım atmayacaksın!”

“Biz uzun zamandır tanışmıyoruz, konuşacak pek fırsatımız olmadı.” Kime kızdı bu şimdi? Kaşları köküne kadar çatılırken tipi tam bir cadıya döndü. “Kim olduğumu da bilmiyorsun hala?” Bunamış mıydı acaba, beni anlamamakta ısrar ediyordu. Bilsem neden sorayım, buruşuk suratına hevesim mi var! “Bilmiyorum hiç bir şey. Oğlun benden çocuk yapmak istiyormuş, tek bildiğim bu.” Ben bana cevap versin diye beklerken kapı önünde duran hizmetçiye döndü. “Sen çık buke, bizim konuşacaklarımız var. Çağırmadan da gelme.” “Baş üstüne daye.”

Beş yıllık kocan hafızasını kaybederek bir yabancıya dönüşür ve arada sadece şehvet kalırsa neler olur? ***. “Ne yani bana uzaylı sümüğüne benzeyen o şeyi içirdikten sonra karşıma geçip kahve mi içeceksin. Ben de bir bardak istiyorum, hemen şimdi. Sen nasıl dindarsın böyle göz hakkı diye bir şey duymadın mı, gözüm burnum kulağım her yerimin hakkı var o kahvede" Eğlenme sırası şimdi Esma’ya geçmişti. Kahvesinden büyük bir yudum aldıktan sonra gözlerini yumup başını arkaya atarak zevkle inledi. Hiç de o kadar sevmiyordu kahveyi, maksadı kocasını delirtmekten başkası değildi, tabi şimdilik bunu bilmesine gerek yoktu onun. Usulca gözlerini aralayıp kocasına baktığında beklediği manzara bu değildi. O kızgın, isyankar hatta ayaklanmaya çalışan bir koca bekliyordu fakat karşısında gördüğü adam güdümlü füze gibi kendisine kilitlenmişti. Genç adam ayaklarını sarkıtarak oturduğu yatakda elini kaldırıp karısına yaklaşmasını işaret etti. Konuşmak istemiyordu eyleme geçmek istiyordu, o kahveyi bir an önce tatmak istiyordu. Korka korka yanına adımlayan Esma kocasının şimdi ne yapacağını deli gibi merak ederken her şey bir anda oluverdi.

“Evlenmişsin?” Yüzüklü parmağından çıkarım yapan kadının belki de ilk kez doğrudan yüzüne baktı. İçindeki şeytani bir his vereceği tepkiyi ölümüne merak ediyordu. “Evlendim.” Ve her zaman olduğu gibi yine elleri boş kaldı. “Tebrik ederim.” Murat evlenmiş, boşanmış, ölmüş, yaşamış umurunda bile değildi kadının. Bekarken umursamamıştı da şimdi mi umursayacak diye düşünürken para üstü uzatan kadının boş parmakları gözüne çarptı. Keşke evlenmişsin demek kadar boşandın mı demek de kolay olsaydı. Onun yerine içini kavuran merakı bir köşeye atıp “teşekkürler” diyerek marketi boşalttı.

“Gel hadi.” Gökçe, adamın onu hep kandırdığı ses tonu kulağında çınlayınca açtığı kapıyı gerisin geri çarptı tüm kuvvetiyle. “Gelmiyorum senle bas git!” Hızlı adımlarla ilerlemeye devam edince adam da onunla beraber ilerleyip yine yanında durdu. “Saçmalama Gökçe, okula götüreceğim seni. Bir şey yok hadi bin şu arabaya.” Gökçe hakkı varmış gibi bir de emir verdiğinde hepten çıldırdı. “Senin lafınla tuvalete bile gitmem ben. Okuluma da kendim giderim.” Bir kez daha yürüyüp gideceği zaman adam arabadan inip önüne dikildi. “Seni okula götürmek zorundayım, işim bu. Kişisel algılama. Hadi şimdi daha fazla üşümeden bin. Burnun kızardı.” Gökçe yerinde pinpon oynayan kalbini söküp şu adamın ağzına tıkmak istiyordu ki bir daha aklını başından alamasın. “Benim burnum seni ilgilendirmez. Ayrıca sen istifa etmemiş miydin? Ne işi bu? Eniştemin arabasını çaldın da adam mı kaçırıyorsun yoksa?” Adam aşkla gülümseyerek hafifçe eğildi kızın üzerine doğru. “Biraz daha sensiz kalırsam yapacağım o olacak zaten ama şimdi sahiden seni okula götürmem gerekiyor.” “Sen niye yaa! Adam mı bitti de sen götürüyorsun? Hem de bu neyin inadı. Ben kendim gidebiliyorum istediğim yere.” Yusuf kızın ilk cümlesinden gerisini duyamadı. “Başkasını mı tercih ederdiniz Gökçe hanım?” Gökçe ellerini beline koydu. Şimdi tam kavga pozisyonu almıştı işte. “Ederdim tabi. Duygularımla oynayıp sonra yarı yolda bırakmayacak her hangi biri olabli..” Yusuf karısının ağzından daha fazla başkası kelimesini duymaya dayanamayarak kızı tuttuğu gibi aracın içine tıktı. "Napıyorsun yaa! Bırak beni. Adam kaçırıyorlar diye bağırırım.” Yusuf bir yandan kızın kemerini bağlarken öbür yandan ağzının içine kadar girip konuştu. “Bağırsana hadi.” Kız adamın gözlerindeki şeyi gördüğünde utançla gözlerini kaçırdı. “Çok pisliksin.” Öyleydi evet. Yusuf bunu inkar edecek değildi ama aynı zamanda deli gibi aşık bir pislikti kendisi. “Gönül işte, ne yaparsın Gökçem. Seninki de bana kondu.” Kız kollarını bağlayıp burnundan nefes verdiğinde Yusuf direksiyon başına geçmişti çoktan. “Ders saatine daha var, önce kahvaltı yapalım mı?” Gökçe adam uzaylıymış gibi baktı yüzüne. “Ya sen bizim ayrıldığımızın farkında mısın? Ne münasebetle kahvaltı edecekmişim senle?” Yusuf kızı hiç duymuyor gibiydi. “Ben öyle bir şey hatırlamıyorum. Kapı gibi evlilik cüzdanım var, hem de gittiğimiz camideki dayılar şahit. Her türlü kocanım senin. Ayrılmayı falan da düşünmüyorum.” ** Üvey baba yanında şiddet ve sefalet içinde büyüyen Gökçe, ailesinden gizlice aşık olduğu adamla evlenir fakat talihsizliği onu terk etmemekte ısrarcıdır.

Aynı evde kardeş GİBİ büyümüş iki genç, bilmeden düştükleri bu büyük sevda yangınından sağ çıkabilecek mi?

Kitap şu an için askıda, çok yakın bir tarihte yazmak planım yok. Ömer.. Hep çatık duran kaşlarını bir hançer yarası gibi bölen keder çizgisi, alayına isyan der gibi dimdik duran omuzlarına binmiş kader yüküyle bir garip adam. Cemre... Bir kar küresi gibi ışıl ışıl hayatında hiç örselenmemiş, ertelenmemiş, hiç el değmemiş, ama gerçekten hiç sevilmemiş, yavru bir ceylan. Apansız kopan fırtınayla savrulan fanusu, hayatına kalkan olmak  yerine ayaklarına batan cam kırıklarına dönüştüğünde tutunduğu el yaralarına merhem olacak mı? (Eylül ayı boyunca her gün kilitsiz yeni bölümler)