Sen, unutulmayan bir namesin; yıllar sonra bile hala dilimde. Sana olan özlemim artıyor günden güne. Özlüyorum adını duyduğum her seferde. Özleme bulanmış gözyaşlarım akıyor karanlık gecelerime. Fırtınalar kopuyor yüreğimde. Savaşıyorum yine kendimle. Sana olan sevgimle. Tüm dileğim seninle birlikte olabilmek; hadi bunu gerçekleştirsene. Sen benim perim, dileğimsin. Sen benim vazgeçilmez nefesimsin. Sen benim hayalim; sen benimsin. Sen unutulmayan bir namesin yıllar sonra bile hala dilimde… Bunları yazarken eli titriyordu genç kızın. Elinin titremesi hastalığı yüzünden değildi. Bu titreme onun ellerini son bir defa tutamadığı içindi. Her şey bitmişti değil mi? Son bulmuştu hayaller, umutlar ve daha niceleri. Kızın kurduğu her bir şey tek tek yıkılmış ve yıllar önce toprak altına koyduğu bedenle birlikte bugün yine gün yüzüne çıkmıştı acıları. Kalemi masanın üstüne koydu ve yazdıklarına acı bir gülümsemeyle baktı. Sadece içini dökmüştü ama ortaya güzel bir şarkı çıkmıştı. ‘’İşte! Bizim şarkımız.’’ diyebileceği; gerçekten onlara ait bir şarkı. Hiçbir zaman bu sözleri okuyamayacaktı sözlerin ithaf edildiği kişi. Hiçbir zaman bu şarkıyı ona söyleyemeyecekti sözlerin sahibi. Ve asla biz olamayacaklardı. Çünkü o, asla affetmeyecekti ve bir daha onu göremeyecekti. Gözlerini kapattı ve sessizce ağlamaya başladı. Ama bir şeyi unutmuştu. Asla asla deme!