"Kaçma Damla!" O korkutucu ses yine kulaklarımı tırmalıyordu.Ayağımdaki kesikten akan kan sebebiyle gücüm iyice tükendi. Anayola sonunda ulaşmıştım arkamdan gelen hışırtıyla daha da hızlandım. Anayola çıktığımda ani fren sesi duymamla arabanın bana vurması bir oldu. Daha olayı kavrayamadan kendimi yerde buldum. Araç hemen uzaklaştı sadece arkasından bakakaldım yerde yatar bir biçimde. Canım çok yanıyordu ama sesimi dahi çıkaramıyordum. Otların arasından yavaşca yürüdü yanıma. Elleri titriyordu. Saçlarıma dokundu."Onu doğduğuna pişman edicem." Sesi titriyordu ilk kez. Ağladığına şahit oldum o an. Eğildi ve beni kucağına aldı. Bana sesleniyordu ama artık kulaklarım uğulduyordu. Tek aklımda kalan cümlesiyle sonsuz bir karanlığa gömüldüm."Bir daha kaçmayı aklından bile geçiremiyceksin yavrum."

"Sen" dedim sesim gür çıkmıştı. "Ne o verdiğim para az mı geldi?" Karşımda dikilmiş ve beni evinde zorla alıkoymuş adama baktım. Sarhoşluğumun bedelini bedenimi tek gecede bu adama vererek ödemiştim. Şimdi ise karşımda bana sahip olduğunu düşünen bir şahsa bakıyordum. Gözlerindeki buğulu bakışlarını bir an olsun üstümden çekmeden yanıma doğru adımladı ve tam karşımda durdu. "Sana o paranın yüz katını veririm de," baştan aşağı dikkatle süzdü "Sen o paraya bile değmezsin." dedi. Aptal, gülümseyip yanına yaklaştım. Adımlarım kendimden emin sesimi ise asla titretmeden konuştum. " Seni buna pişman edicem!" Sırıtıp aramızdaki mesafeyi sıfıra indirdi. Buğulu gözlerini gözlerime dikip sarsılmaz görünen bedeniyle kendini bana iyice yaklaştırdı. "Asıl seni buna ben pişman edicem!"

-Yeter artık...yeter! Gecenin esir almış karanlık sokağında avazı çıktığı kadar bağırıyordu genç kız. Karşısındaki genç adam ise onun aksine çok sakin bir şekilde;-Kaç ,belkide bu son şansındır...Bunu o kadar sakin bir şekilde söylemişti ki fırtına öncesi sessizliğe benzetti genç kız,arkasına bakmadan koşmaya başladı dediği gibi ilk ve belkide son şansıydı.Ne kadar koştuğunu bilmese de ayakları artık yenilgiyi kabul etmiş gibi yavaşladı.Koşturmaları adımlara adımları ise yavaş yavaş yürümesine sebebiyet olmaya başlamıştı. Ne olursa olsun düşmemeliydi onun cehennemine.-Artık zaman doldu. Benden kaçamazsın ve bundan sonra emin ol buna bile cesaret edemeyeceksin!Adamın sert sesi tüm mahallede yankılanınca genç kız arkasına baktı. Gecenin karanlığında mahallede bulunan titreyen ışıkta bile gözlerindeki alevi görüyordu genç kız. Korkuyordu...-Çok bile bekledim... Bu güzelliğinden beni mahrum ettiğin için seni zor günler bekliyor küçüğüm.Artık ayakları dayanamadı ve kendini yere bıraktı...-Lütfen yalvarırım bırak beni...lütfen.Kızın yalvarışlarını duymuyordu genç adam. -Asla... Asla bırakmam seni.Genç adam son sözlerini söyledikten sonra yorgun olan küçük bedeni kucağına zorlanmadan aldı. Kucağındaki küçük bedene , eterli mendili burnuna tuttu ve bayılmasını bekledi. Bayılınca arabasına taşıdı ve son kez baygın olan küçüğünün kulağına fısıldayarak:-Seni asla bırakmam. Ne sen kaçabilirsin ne de ben seni bırakırım.Damla ve Ferman'ın aşkıydı bu...Zor da olsa bu onların hikayesiydi.