Sabah henüz aydınlanmamıştı. Selin çantasını kapının yanına bıraktı, ayakkabılarını giydi. Evin içi sessizdi ama bu sessizlik Murat’ın yokluğundan kaynaklanmıyordu. Aksine, Selin onun her zamankinden daha dikkatli olduğunu hissediyordu. Bir avcı gibi. Bekleyen.
“Geri dönmeyeceğim,” dedi Selin, ayakkabısının bağcığını bağlarken. Bunu yüksek sesle söylemişti. Murat’ın duymasını istiyordu.
Murat salonun köşesinden çıktı. Geceden kalma bir gölge gibiydi. “Bir gün,” dedi sakin bir sesle, “herkes kaçmak ister. Ama bazı kaçışlar dönüşsüzdür.”
Selin başını kaldırdı. “İşte tam da bunu istiyorum.”
Kapıyı açtı. Murat yolunu kesmedi. Bu, Selin’i korkuttu. Murat’ın hiçbir şey yapmaması, yapmasından daha tehlikeliydi. Kapı kapandığında Selin kalbinin göğsüne vurduğunu hissetti.
Dışarıda Kerem araba
