Tam bir hafta boyunca Nihat Çetin'le karşılaşmayı ve konuşmayı bekledim. İlk gün cevap vermediğinde kızgın olmasına bağladım. İkinci gün aramadığında hala kızgın olmasına bağladım. Üçüncü gün de bile hala bana gelmediğinde demek ki sakinleşmesi uzun sürdü dedim. Dördüncü gün fakültesine gidip onunla karşılaşmayı bekledim. Sorarsa bir arkadaşımın orada olduğunu söyleyecektim. Ama hiç görmedim onu. Beşinci gün de artık onu göremeyince kendime bahane bulamadım ve endişelenmeye başladım. Altıncı gün sabah sekizden akşam sekize kadar evinin önünde gelmesini bekledim. Gelmedi... Yedinci günü ağlayarak geçirdim.
Sekizinci gün aklıma müthiş bir fikir geldi. Hala nasıl böyle bir fikrin benden çıktığına şaşarım, öyle yaratıcı bir şeydi çünkü. Fikrim tam olarak şuydu; Onu aramak!
Aradım ama artık
