25. BÖLÜM
Bahar'dan devam .... Akşam yemegi neredeyse hazırlanmıştı. Misafir olmadığı müddetçe genelde yardımcılar bütün işleri yapıyordu. Kalabalık olunca da biz yardım ediyorduk. İnsanlık ölmemişti değil mi? Avludaki sedirde oturmuş kapının yolunu gözlüyordum her gün ve her gün... Kocamın gelmesini iple çekiyordum gündüzleri onun yokluğu çok belli oluyordu. Özlüyordum... "Ömrün şu kapıya bakarak geçecek yenge, yetti gari gelir kocan birazdan aaa kapı neredeyse kaçacak senden" diye yaptığı şakaya birlikte güldük. Çalan kapı sesine Sadık'tan önce gidip açtım. Karşımda kayınbabam göründü ilk olarak. "Hoşgeldin baba" "Hoşbuldum kızım" dedi ve ardından sevgili kocam İşte gelmişti babasının uzaklaştığından emin olup gülümseyerek "Hoşgeldin sevgilim." Dedim. Avlu boş olsaydı boynuna atlardım ama
- Yazar
