BADE
Efe’nin odasının kapısını aralayıp içeri girdiğimde boğazıma kocaman bir yumru oturdu. Nefes almak zorlaşmıştı, gözlerim yanıyordu; ağlamamak için kendimi zor tutuyordum.
Cihangir arkamdan sessizce geldi, benimle birlikte odaya adım attı. İkimiz aynı anda ilerlerken yatağın üzerinde yatan Efe’nin cılız bedenini görmek içimde keskin bir acı bıraktı; sanki bir yerimden kopmuştu.
Efe başını usulca çevirdi. Beni görünce gözleri bir anda büyüdü, yüzüne şaşkınlıkla karışık bir sevinç yayıldı. “Teyze… gelmişsin!” dediğinde dudaklarım titredi.
Ardından fısıltıya yakın bir sesle, “Gelmeyeceksin diye çok korktum. Annem gibi bırakıp gideceksin sandım,” dedi. Bu sözler öyle can yakıcıydı ki kalbim derinlerden sızladı.
Yatağın ucuna oturup başını okşarken, “Bırakır mıyım ben hiç seni?” diy
