Cezaevinin girişinde ziyaret saatini beklerken bir yandan da büyük bordo çantamın kulpundaki deriyi soyuyordum. Eymen ise stresli bir şekilde tırnaklarını yiyordu. O gün bugündü. Melih'le yüzleşip ablamı yarı yolda koymasının hesabını soracaktım. Midemde heyecanın tesiriyle kıpırtılar kendini gösterirken ellerim de buz kesilmişti.
Birkaç gün evvel yaşadığım hadiseden kimseye bahsetmemiştim. Sanki birisi beni yaşadığım andan alıp bir kaç saat öncesine götürmüş gibiydi. Misafirler eve ne zaman gelmişti, ben ne zaman uyanmıştım, hiçbir şeyin cevabını bulamamıştım hala. Strese bağlı olarak bazı şeyleri unuttuğumu düşünüyordum ki Yusuf olanları fark edene kadar.
Her ne kadar bulunduğum durumu inkâr etsem de Yusuf doktora görünmem gerektiği konusunda beni uyarıyordu. Hatta o günden sonra nered
