Eve döndüğümde televizyon karşısında istifini bozmamış gündüz ki kıyafetleri ile oturmuş film izliyordu Altay. Rol ya da gerçek bunu bilmek o kadar imkansızdı ki hali kalbimi acıttı. Alınmaya, kırılmaya ve onu infaz etmeye o kadar hazırdı ki ruh halim, doğrudan sataştım. “Ben de Altay sokak sokak beni arıyordur demiştim!” Arasa bir kere telefonuna çağrı düşerdi salak! Adam yaptığın blöfü yedirecek işte sana. Hamileyim diye, çocuk doğuracağım diye kendi kendine bir haller tavırlara giriyorsun, ne yani adam bin tane nazını mı çekecekti? “Bir şey söyleseydin bari!” dedim o tepeden tepeden bakışına ayar olup. Televizyonu kapattı. Olgun insan pozunda, poza lüzum yok benden daha olgundu her zaman.
“Otur şuraya konuşalım,” dedi yanını göstererek. Yanıbaşındaki boşluğa yerleştim. Çantam hala om
