“Ömür lütfen aç kapıyı, konuşalım.” Banyonun kapısını zorlayan Yaman ile görmezden gelmeye çalıştım.
“Rahat bırak beni!” diye bağırdım öfkeyle.
“Anlamadan dinlemeden yargılıyorsun güzelim beni. Önce bir dinle lütfen.”
“Güzelim ne be!” diye bağırdığım iyice öfkelenerek. Gözlerimden yaş akmaması için zorlarken hala itiraz etmemesi canımı yakıyordu. İpek beni emcüklemedi demiyordu!
Kalbime giren sızı gittikçe artarken ne yapacağımı ne tepki vereceğimi şaşırmıştım. Kapıyı zorladı tekrar. “Ömür yalvarırım çık şuradan ve bir kere dinle beni, sana söz yine gitmek istersen bırakırım seni.” Sesi ihtiyaç dolu çıkarken derin derin nefesler aldım sakince düşünebilmek için.
İpek’in ona yaklaşma düşüncesi bile canımı niye böyle yakıyordu benim? Ne yani bu kadar kısa sürede aşık mı olmuştum on
