Hiçbir şey düşündüğüm gibi olmamıştı. Yaman ciddi manada benden uzak duruyordu. Ne bakışlarını yakalayabiliyordum ne de benimle konuşuyordu. Aynı yatakta bile yatmıyordu benimle. Salonda ki koltukta uyuyordu ben ise yatakta. Üstelik hiç bensiz yatamıyor gibi de değildi gayet iyi yatıyordu. Bir haftadır o kadar kötü geçiyordu ki günler artık sabrımın sınırlarındaydım. Bana böyle yabancı olması canımı sıkıyordu artık. Ancak asla ona karşı gardımı da düşürmüyordum o nasıl beni görmemezlikten geliyorsa bende onu görmemezlikten geliyordum.
Göreve gittiğinde dönerse eğer geçireceğimiz anları düşünüp durmuş bana dokunacak mı nasıl dokunacak diye hayaller kurarken adam bir anda yedi kat yabancıya dönüşmüştü.
Kalbini mi kırdım diye düşünmeden edemiyordum. Ama ne suçum vardı ki sadece onun benim
