Kızıyordum, artık kızmıyorum. Bir şey oldu epey önce, kimsenin beni öldüremeyeceğini fark ettim. Affedilmeyecek ihanetlere tanık oldum. Affetmeyeceğim. Affetmenin, ne büyük uyum isteği ve palavra olduğunu fark ettim. Çok uyumsuzmuşum. Azıcık uyuyayım diye ne fedakarlıklar yaptım. Geçmiş olsun, affetmiyorum, etmeyeceğim de. Korku kendi cehenneminde debelensin, benim cehennemim başka.
[Umay Umay]
***
Hastanenin merdivenlerinde oturmaya devam ederek başını ellerinin arasına aldı. Lale'yle konuştuktan sonra olabilecek en hızlı şekilde Ankara'ya yola çıkmış, hiç eve gitmeden babasının kaldırıldığı hastaneye gelmişti ama içeri giremiyordu. Babası, Kemal Bilgen, ondan kapılar, duvarlar, uzun bir koridor kadar uzaktaydı belki ama Dilara aralarındaki mesafeyi aşmaya yetecek gücü bulamıyordu. O
