Tiksindim. Ne ağladım ne kalbim kırıldı. Büyürken ben en çok tiksindim.
[Ece Temelkuran]
***
Bir kez daha denedi.
Aldığı her nefes ağır, katran koyu ve kıvamlı bir zehir gibi göğüs oluğunda birikiyordu. Koltuğun ucunda rahatsızca kıpırdandı. Evin en son ne zaman bu kadar kalabalık olduğunu hatırlamıyordu. Belki annesinin cenazesinden beri baba tarafından akrabalarından hepsini bir arada görmemişti. On yıl önceydi, babası yine uçan kuşa bile borçlanıp kaçmıştı. Son seferiydi, daha fazlasına annesinin ömrü vefa etmemişti. Adamın dönüşünden sonraydı, nar taneleri gibi saçılmışlardı. Annesinin şimdi ucunda oturduğu koltuğun kenarında, yere oturup sessizce ağladığını hatırlayarak nefes almaya çalıştı. İki amcasının, dedesiyle birlikte başı önünde anlattıklarını dinlediğini; lakin babaannes
