20. BÖLÜM
Akşam karanlığının çöktüğü sokağı aydınlatan tek şey, cılız ve soluk sokak lambalarıydı. Payiz malikanesinin olduğu sokağın bir köşe başında motordan inmiş, etrafı kolaçan ediyorduk. Katlanarak artan özlem duygumu bastırmaya çalışırken kasılan omuzlarımı gevşemesi için aşağı yukarı hareket ettirdim. İçimde Cihangir’i görecek olmanın heyecanını yaşarken kendi kendime öfkelenmek üzereydim. Kulağımdaki kulaklıktan gelen ses “Ben hazırım,” dediğinde derin bir nefes aldım. “Güvercin, Cihangir’in eve geldiğine emin misin?” diye sorarken hâlâ tereddütlüydüm. Keskin soluk sesi yükseldiğinde sabrının son demlerinde olduğunu fark ettim. “Bu soruyu on beşinci kez cevaplamaktan onur duyuyorum, Zakkum. Evet, kamera kayıtlarını hackledim. Gözlerimle gördüm, aracıyla bir saat önce geldi ve eve girdi.
- Yazar
