Sırtımdan aşağıya soğuk bir ter damlası yol alırken, arkamı dönüp anneme cevap veremiyordum...
Nasıl böyle bişey yapabilirdi...Annemin duymasını istediğim son şey olduğunu gayet iyi biliyordu halbuki...
"Kız ben kime diyorum...Duyduklarım doğru mu...Aman yarabbim, bu günleride gösterdin ya bana şükürler olsun..."
Cümlesine soruyla başlayan annem, gelişme ve sonuç kısmına geçmişti ama bizden hala tek bir kelime çıkmıyordu...
Hala gözlerimin içine bakan Kerem beyin kafasına, yerde boşta duran kaldırım taşını geçirmemek için kendimle savaş veriyordum resmen....
Annem sonunda kapıda dikilmekten vazgeçmiş olacak ki, dört beş adımda geldi ve ikimizin ortasına dikildi...
"Melek...Kızım dilini mi yuttun..."
"Melek çok heyecanlandıda, o yüzden böyle teyzecim...Dimi Melek..." diyerek anneme c
