Radyo Viovio'yu açıp Orhan baba eşliğinde içli içli hem söyledim hem de kaderime ağladım. Yetmedi, karalar bağladım.
"Bana kaderimin bir oyunu mu bu? Aldı gençliğimi verdi zulmü..." dedim ve ıslak elimle özgürlüğünü ilan bir tutam saçımı kulağımın arkasına sıkıştırdım. Şarkıdan bağımsız, kendime göre bir şeyler söylemeye başladım.
"Ne leğenim var ne sabunum var, çoraplara bakıyorum ki!
Çamaşırsız günüm yok,
çorap ararsan çok, öyle yıkıyorum ki!
Bana abimin bir oyunu mu bu,
aldı makineyi verdi sabunu.
Makineye atmadan elde yıkayacağım. Yoksa öldürür Mahir Kahraman kanunu bu!
Bıktım artık yıkamaktan, sıkmakla biter mi çorapların bu suyu ah ah ah!
Bu makinesizlik, bu leğenler..."
Banyo sandalyesinde otururken gelen ilham ancak böyle olurdu. Bir elimde çorap diğer elimde deter
