20.Bölüm
Cansu annelik heyecanını fazlası ile yaşıyordu ve Nazlı'dan vakıf işlerini almış artık o ilgileniyordu. Annelik bu dünyada bir kadına bahşedilen en kutsal misyondu. Hangi inanca mensup olursan ol,hangi kültürle yoğrulursan yoğrulur dünyanın tek yegane ortak dili "sevgiydi". Bu sevginin en karşılıksız ne masum haliydi annelik. Nazlı her zaman kuzeninin yanındaydı, tüm kontrollerinde yiğeninin gelişimini zevkle izliyordu. Asil kısa bir süreliğine Mardin'e gitmişti ama bu süre uzanmıştı. Asil hep arayıp onsuz günlerin geçmediğini söylüyordu. Nazlı her zamanki gibi çok yoğundu ama akşam eve geldiğinde onun yokluğunu en derinden hissediyordu. Asil akşam aradığında Nazlı ve Asya birlikteydi sesini dışarı vererek açmıştı. -sevgilim çok özledim çiçek gibi kokunu. Nazlı -bende seni özledim
- Yazar
