Dövüşçü

Yaşıyordum

"Bunu sen yaptın!" diye bağırdım sinirle. Adam bana sırıtmaya devam edince "Seni öldüreceğim beynindeki nöronların arasındaki pikometrik boşluğa soktuğumun doğurttuğu şerefsiz!" diye bağırdım.

Adamın gülümsemesi solunca tam ona doğru bir hamle yapacakken Merttuğ belimden tutup buna engel oldu.

"Bırak lan beni! Öldüreceğim bu herifi!" diye bağırdım sinirle.

"Asya unutma ona bir dava açtık ve en ufak hareketin davayı tersine etkiler." demesiyle "O kardeşlerimi benden aldı!" dedim.

"Bak sana söz veriyorum. Kardeşlerini geri sana getireceğim." demesiyle hızla ona sarıldım ve ağlamaya başladım.

Sadece ağladım. Bilmiyorum ne kadar sürdü bu. Ağlamam bittiğinde o şerefsiz herif gitmişti. Bugün hayatımdaki en büyük korkumu yaşadım.

"Seni evine götüreyim mi?" diye sorması ile "Kardeşlerimin yanına gitmek istiyorum." dedim.

"Senin tarafından şiddet görüldükleri düşünülüyor. Gitsek bile görüştürmezler." dedi.

Buna cevap vermezken "Hadi arabaya geçelim." dedi.

Ruhsuz bir şekilde arabaya geçtim. Ne yapmam gerektiğini, ne düşünmem gerektiğini bilmiyordum.

"Hiç yakın arkadaşın var mı?" diye soran Merttuğ ile "Esma var." dedim.

"Bugün içerisinde muhtemelen evi kontrol etmek için geleceklerdir. Bu esnada sana destek için yanında dursa iyi olur." dedi.

"Onu şimdi arasan iyi olur." diyen Merttuğ ile "Şuan kimseyle konuşmak istemiyorum." dedim.

"Benim konuşmamı ister misin?" diye sorması ile telefonumu açıp ona verdim.

"Çılgınsın Girl diye kayıtlı." dedim. Şuanki ruh halim ile Esma'nın numarasını kaydeterken ki ruh halim ne kadar farklı.

Merttuğ Esma'yı arayıp durumu izah ederken camdan dışarı baktım.

Bu iğrenç dünyada hepimiz bazı insanlara ve birkaç nedene tutunup yaşıyoruz.

Ben Alya ve Alican'ı okuyup iyi bir hayatları olsun diye yaşıyordum.