Sabahın sessizliği uzun sürmedi.
Defne mutfakta kahve fincanını tezgâha bıraktığında Aras çoktan pencerenin yanında durmuştu. Perdeler aralıktı. Bahçeye bakıyordu.
"Bir şey gördün mü?" diye sordu Defne.
Aras başını hafifçe iki yana salladı. "Hayır. Ama biri buradaydı."
Defne kahveyi eline aldı. Sıcaklık avuçlarının içinde kaldı ama içini ısıtmadı.
"Kapıyı zorlamamış."
"Hayır."
"Demek ki…"
Aras cümleyi tamamladı. "Anahtarı vardı."
Bu ihtimal evin duvarlarını biraz daha yaklaştırdı.
Defne fincandan bir yudum aldı. "Yukarı çıkalım."
Aras zaten hareket etmişti.
Merdivenleri bu kez gündüz ışığında çıkmak farklıydı. Geceki gölgeler dağılmıştı ama bıraktığı his hâlâ oradaydı.
Oda kapısı açıktı.
Dün gece bıraktıkları gibi.
Ama yine de farklı.
Aras içeri girdi. İlk yaptığı şey pence
