Hasan biliyordu. Onu asıl delirten şey, bu adamların hâlâ nefes alıyor olmasıydı. İsmail, adını verdiği adamlarla birlikte yıllar boyunca ellerini kollarını sallayarak dolaşmış, hiçbir ceza almamıştı.
Hastane odasının içinde bir patlamaya hazır volkan gibi duruyordu. Zeynep’in onu durdurmak için bileğine sarılı eli bile içindeki öfkeyi soğutamıyordu.
Komutan gözlerini Hasan’a dikti. “Sakın bir delilik yapayım deme, Hasan.”
Hasan gözlerini kıstı. “Delilik mi? Karıma, yıllar önce neneme bunları yapanlar hâlâ aramızda yaşıyor, komutanım. Delirmekten başka çarem yok mu?”
Komutan derin bir nefes aldı. “Biz adaletle hareket etmek zorundayız. Şimdi sabret ve bize bırak.”
Hasan, yumruklarını çözmeden başını yana çevirdi. Zeynep’in gözleri yaşla dolmuştu. Korkuyordu. Sadece İsmail’den ya da di
