Hasan’ın gözleri kararmıştı.
Kapının eşiğinde durmuş, nefes almayı bile unutmuş gibiydi. Parmakları titriyor, gözbebekleri öfkeyle yanıyordu.
"O... O herifi bana verin!"
Sesi, hastane koridorlarında yankılandı. Zeynep irkildi, Saadet Hanım elini göğsüne götürdü.
Jandarma hemen Hasan’ın önüne geçti. "Hasan, sakin ol! Zeynep'in durumu hâlâ hassas. Şu an burada öfkeyle hareket edersen, ona da kendine de zarar verirsin!"
Hasan’ın göğsü hızla inip kalkıyordu. "Ben o adamı kendi ellerimle boğarım! Annem... Karım... Onlara yaptıklarını duyduktan sonra nasıl sakin kalabilirim?! O şerefsiz yaşıyor, ama Emine toprağın altında! Zeynep... Onun yaşadığı cehennemi yaşadı!"
Gözlerini Zeynep’e çevirdi. Zeynep’in yüzü bembeyazdı. Gözleri dolmuştu ama Hasan’ın öfkesi karşısında ağlamıyordu.
Zeynep, s
