Hasan, birkaç saniye boyunca olduğu yerde donup kaldı. Zeynep’in yüzüne baktı, gözlerini kaçırmadı. İçindeki fırtına, nefes alışverişini düzensiz hale getirmişti. Onu böyle, solgun ve zayıf görmek yüreğini paramparça etti.
Zeynep, gözlerine inanamayarak fısıldadı:
“Hasan…”
Sesinde şaşkınlık, korku, sevinç ve binlerce duygu vardı. Gözleri nemlendi ama gözyaşlarını tutmaya çalıştı. Hasan, birkaç adım atarak yatağın yanına geldi. O an, Zeynep’in içinde tuhaf bir ürperti oluştu. Hasan’ın gözleri… Bir yanıyla onu koruma arzusuyla yanıyordu, ama diğer yanda içinde fırtınalar kopuyordu.
Saadet Hanım, Hasan’ın bu kadar ani gelişinden dolayı ne yapacağını bilemedi. Sessizce bir adım geri çekildi. Hasan, ağır adımlarla Zeynep’in yanına yaklaşıp dizlerini yatağın kenarına koydu. Elleri titriyordu
