Hasan, gecenin karanlığında kışlanın avlusunda arkadaşlarından aldığı sigarasından derin bir nefes çekti. Gökyüzü, yıldızsız ve kapkaraydı. İçindeki huzursuzluk saatlerdir dinmiyordu. Göğsünde bir sıkıntı vardı, adını koyamadığı, ama tüm benliğini saran bir ağırlık.
Oturduğu banktan kalktı, yavaş adımlarla avlunun kenarına yürüdü. Dışarıyı görebileceği bir noktada durdu. Rüzgâr yüzünü yalayıp geçerken gözlerini uzaklara dikti. Ne zamandır böylesine içini kemiren bir his yaşamamıştı?
Sonra fark etti. Zeynep...
Son zamanlarda ondan haber alamamıştı. Normalde, ne olursa olsun, annesi veya eşi onu ara ya da mektup yollardı. Ama bu sefer sessizlik vardı. Bu sessizlik, Hasan’ın içini kemiren o huzursuzluğun kaynağı mıydı?
Burnundan ağır bir nefes verdi. Saçmalama Hasan. Belki de yoğunluk olm
