28.Bölüm
Mina'nın gözünden Kalbim sanki yerinden çıkacaktı. Boğazıma düğümlenen o lanet acı... Nefes bile alamıyordum. Ayakta durmak zordu ama düşmemek için dişlerimi sıktım. Onlara ağlayamıyordum bile. Öylece elimden alınmışlardı. Bir daha seslerini duyamayacaktım. Annemin şefkatli eli… babamın güven veren sesi… İçimde bir ses bağırıyordu: “Bu adamın cezasını sen vereceksin.” Ama nasıl? Gücüm yoktu ki. Korkuyordum. Yine de korkumun üzerine yürümeye karar verdim. Titreyen adımlarla yanına gittim. Sanki bir uçurumun kenarında yürüyordum. Kalbim deli gibi çarpıyordu. Dudaklarım kurumuştu, ama yine de konuştum: “İyi misin?” dedim, boğuk ve titrek bir sesle. “Ben… ben özür dilerim…” Cem başını çevirdi. Yüzü hâlâ tükürüğümle ıslaktı ama silmemişti. Gözleri keskin, soğuktu. Bir anda saçımı yakalad
- Yazar
