23.Bölüm
1216 Kelimeler
Elif’in Bakış Açısından:
“Beni Öldürdüğünü Sandın.”
İki yıl önce…
Uçurumun kenarındaydım.
Yalnız, kırık ve paramparça bir halde.
Ama aynı zamanda hayatımda ilk kez bu kadar kararlıydım.
Beni öldürmesini beklemiyordum.
Çünkü aslında…
Onun beni nasıl “öldüreceğini” çoktan planlamıştım.
O tetiği çekerken kalbimde ne korku vardı, ne pişmanlık.
Sadece sessizlik…
Ve ardından suyun sert çarpışı.
Soğuk…
Karanlık…
Ve sonra... eller.
Beni sudan çeken eller.
---
Adı Emir Barlas’tı.
Karanlıklar içinde tanıştık onunla.
Ve o, benim gibi sessiz intikamların adamıydı.
İlk kez hastanede gözlerimi açtığımda, başucumdaydı.
Soğukkanlıydı ama acıyı tanıyordu.
Bana bakıp sadece bir cümle kurdu:
“Ne istiyorsun?”
Sustum.
Çünkü asıl soru oydu.
Özgürlük mü?
Hayır.
Barış mı?
Asla.
“Cem Karaca’yı yıkmak istiyorum,” dedim. “Kendi cehennemine gömülene kadar izlemek istiyorum.”
Gözlerimin içine baktı.
Hiçbir şey sormadı.
Çünkü anladı.
Onun da vaktiyle inandığı biri vardı.
Ve ihaneti, onun içinden adamı alıp yerine bir gölge koymuştu.
---
Plan o gece başladı.
Hastane kayıtlarına Elif Karaca’nın ölüm raporu girecekti.
Ama o otopsi masasına ben değil, benim gibi biri yatacaktı.
Kimliğini bizim temin ettiğimiz, cesedi denizden çıkarılan başka bir kadın.
Otopsi raporunu düzenleyen kişi…
Emir’in yıllardır borçlu tuttuğu biri.
Ölüm nedeni: Travmatik intihar.
Kimlik: Elif Karaca.
Raporun sonuna not: “Şüpheli durum saptanmamıştır.”
---
Ben, Elif Karaca olarak “öldüm.”
Ama gökyüzünün bir yerinde, Ela Barlas doğdu.
Resmi olarak Emir’in kuzeni.
Gerçekte onun evinde kalan, geçmişini bilen ve geleceği adım adım kuran bir hayalet.
Sosyal medya yıkıldı.
Aile perişan oldu.
Cem…
O her gece mezarıma gelip gözyaşı döktü.
Ama gözyaşı adalet değildir.
Gözyaşı hesap vermez.
---
İki yıl boyunca sustum.
İki yıl boyunca onu izledim.
Ofislerine sızdım.
İş görüşmelerine, bağlantılarına…
Yavaş yavaş içini çürüttüm.
Ruhunu, aklını…
Ona yalnızlığı, şüpheyi ve paranoyayı öğrettim.
Cem, her gece uykusunda adımı sayıklamaya başladı.
“Elif…”
Oysa ben oradaydım.
Bir köşede, göz ucuyla izliyordum onu.
Artık kurban değilim.
Artık kaçan değilim.
Ben oyunu kuranım.
---
Ve şimdi, sıra sona geldi.
Emir sabahları kahvesini içerken bana bakıyor.
Gözlerinde “pişman mısın?” sorusu var.
Ama ben başımı dik tutuyorum.
Çünkü ona her gün aynı cevabı veriyorum:
“Hayır. Eğer bir gün daha yaşayacaksam, o gün Cem Karaca’nın hesap verdiği gün olacak.”
O silah hâlâ bende.
Aynı silah.
Uçurum kenarında titreyen ellerimin tuttuğu silah.
Ama bu kez…
Ellerim titremeyecek.
---
Elif Karaca artık sadece bir isim.
Ben Ela değilim.
Ben, küllerinden doğmuş bir yangınım.
Ve bazı yangınlar…
Ancak birini yakarak söner.
Yağmur camlara usulca vururken, içeride yankılanan tek ses, Ela’nın çıplak ayaklarının soğuk taş zeminde çıkardığı tıkırtıydı. Gözlerinde donuk bir kararlılıkla aşağı indiği merdivenler, onu artık bir kadının değil, bir gölgenin var olduğu yere götürüyordu. Duvarları siyaha boyanmış yer altı salonu ne bir spor salonuna ne de bir eğitim merkezine benziyordu. Burası bir dönüşüm mahzeniydi. Burası ölümden dönen kadının yeniden doğacağı yerdi.
Ela, Emir Barlas’ın karşısında dimdik durdu. Üzerinde siyah, dar bir antrenman kıyafeti vardı. Vücudu hâlâ zaman zaman gece denize bırakıldığında aldığı darbelerin izlerini taşıyordu ama o izler artık utanç değil; güçtü. Hatırlıyordu o geceyi... Soğuk, karanlık suyu, ciğerlerini yakan tuzlu havayı ve Cem’in gözlerinde son kez gördüğü inkârı.
> "Bugün artık Elif Karaca değilsin," dedi Emir, gözlerini ondan ayırmadan.
"Ela Barlas’sın. Ölmeyen ama ölü gibi yaşamak zorunda kalan bir kadının ismi artık bu."
Ela cevap vermedi. Cevap vermek ona ait eski bir refleksti. Şimdi sadece bakıyordu, anlamaya, içselleştirmeye çalışıyordu.
İlk ders reflekslerdi. Emir, hiçbir uyarı vermeden üzerine yürüdü. Ela hazırlıksız yakalandı, bileklerinden tutulup sertçe mindere savruldu. Sırtından çıkan ses içini ürpertti ama dişlerini sıktı. Ayağa kalktı. Bir hamle daha… ve tekrar düştü. Dirsekleri yanıyordu ama öfkesi daha ağırdı.
> "Bu yeterli değil," dedi Emir.
"Kendini korumak için değil, yok etmek için dövüşeceksin. Öyle bir an gelir ki, seni canlı tutan tek şey düşmanının kanı olur. Hazır mısın?"
Ela sessizce başını salladı.
O günden sonra eğitim başka bir boyuta geçti. Simülasyon saldırılar, karanlıkta sesle yön tayini, refleks alıştırmaları. Her bir an, Ela’yı biraz daha silah haline getiriyordu. Kasları artık korkudan değil, disiplinden titriyordu. Sabahları buz banyoları, akşamları saatlerce meditasyon. Emir’in verdiği her kitap, ona zihnini yönetmeyi öğretiyordu. Zayıflık bir günah gibiydi, korku ise affedilmez bir zaaf.
Bir sabah Emir onu kör karanlıkta uyandırdı. Salonun ışıkları kapalıydı. Sadece zemin çizgilerini gösteren zayıf bir fosfor şeridi vardı. O an anladı Ela, artık sadece fiziksel değil, ruhsal bir sınavdan geçecekti. Her yönden gelen ani saldırılarla baş etmeye çalıştı. Emir ona sopayla, bazen plastik mermiyle saldırdı. Bir kez dizine vurulduğunda sendeledi, ama düşmedi. İlk defa, yere çökmeyi reddetti. Emir’in gözüne bir şey ilişti o an. Artık içgüdüleri uyanmıştı. Artık gözleri geçmişe değil, hedefe kilitlenmişti.
Sonra bir gece, Emir ona küçük, deri ciltli bir kitap verdi. Kapakta tek bir kelime yazıyordu: “Direniş.”
> "Bu kitap, bir kurbanın nasıl avcıya dönüştüğünü anlatıyor," dedi Emir.
"Sen de artık bir hikâyenin içinde değil, onu yazan el olacaksın."
Ela o gece sabaha kadar uyumadı. Kitabın her satırını yutmuşçasına okudu. Sayfalardan dökülen kelimeler, içine gömülen kadını birer birer kazıdı. Artık Cem’in acıttığı kadın değil, Cem’i acıtacak kadındı. Ve belki de en korkuncu: her şey başından beri planlanmıştı.
Ela ölümden sonra yaşamı seçmemişti, intikamı seçmişti.
O gece sahilde ceset bulunduğunda yüz değiştirme operasyonu zaten uygulanmıştı. Emir’in doktorları her detayı ince ince işlemişti. Otopsi raporu? Değiştirilmişti. Cem hastaneden elinde o raporla çıkarken bir doktorla çarpışması da, “kadın cesedi Elif Karaca’ya aittir” satırını taşıyan rapor da birer dikkatle yazılmış sahneydi. Her detay, Elif Karaca’nın mezarına gömülmesi içindi. Ama o mezarda yatan kişi sadece eski hayatıydı.
Şimdi Ela’nın içindekiler susturulmuyordu. Artık kalbi kırık bir kadın değil, sahte mezarlardan uyanan bir cehennemdi.
Ve Emir, eğitimin sonuna geldiğinde sadece bir şey söyledi:
> “Artık kendi gölgenden bile korkmayacak hale geldin.”
Ela gözlerini kapadı, nefesini tuttu.
Sonra, sessizce gülümsedi.
> “Ben gölgemi değil, geçmişimi öldürdüm.”
Ve işte o andan itibaren, Ela Barlas artık sahte kimlik değildi.
O, gerçek bir tehditti.
Bir kadının külleri, artık savaşın külleriyle birleşmişti.
Cem Karaca’nın odasında ağır bir sessizlik vardı. Pencereden sızan ince sabah ışıkları, şehri uyanmaya çağırırken, o hâlâ uyuyamamıştı. Gözleri kapalı ama zihni fırtına gibiydi. Ellerini sıkıyor, sonra bırakıyor, sonra yeniden sıkıyordu; sanki içine kapanan o ağır yükü elleriyle bile ezercesine bastırmaya çalışıyordu.
Elif…
O isim, onun hayatında artık bir yara değil, sönmeyen bir yangındı. Yanında olmaması, nefes almaması, dudaklarından çıkan sessiz çığlık gibi her an boğuyordu Cem’i. “İntihar etti,” demişti polise. Ama neydi bu sözler? Ne kadar inandırıcıydı? Ne kadar inandırmak istemişti kendini?
Kendini suçlamaktan vazgeçemiyordu. Her sabah gözünü açtığında Elif’in gözlerindeki o korkuyu görüyordu. O geceki o uçurum… Onunla geçen son anlar… Kendi elleriyle ona vurmuş, onu bu hale getirmişti. "Yeter artık," dedi kendi kendine. “Neden? Neden ben?”
Şirketi büyütmüştü, maddi olarak her şeyi kazanmıştı ama hayatının en değerli şeyi, insanlığına anlam katan tek varlığı gitmişti. Paranın, gücün, şöhretin hiçbir önemi yoktu şimdi. Ofisteki sessiz odalar, çalışanların hışırtısı, hatta sekreterinin titrek bakışları ona yük oluyordu. Kadınların uzaktan hayran bakışlarıysa, içinde büyüyen boşluğu doldurmaya yetmiyordu.
Cem, camın önüne yürüdü. Şehri izliyordu. Yüzeyde parıldayan ışıklar, aşağıdaki kaosu gizliyordu. Dışarıdan bakıldığında her şey yerli yerindeydi ama içi çoktan çökmüştü. "Acı," diye fısıldadı kendi kendine, “benimle birlikte yaşıyor. Benden hiç ayrılmadı.”
Telefonu titredi. Arayan sekreteriydi. Yeni bir mail vardı, toplantı talebi... Yüzünü buruşturdu, cevapsız bıraktı.
Kalbi ağırdı.
Dünyası sessizdi.
"Elif," dedi dudaklarının arasından, “öldüğün gün ben de öldüm.”
Ama ölüm, onu kurtarmamıştı. Çünkü ölüme en çok ihtiyacı olan, hayatta kalan o olmuştu.
- Yazar
