Esîr-i Aşk

16.Bölüm

Cem, gözlerini Elif’in hareketsiz bedenine dikmişti. O anın sessizliğinde, zihni düşüncelerle dolup taşıyordu. Elif’in yüzündeki dinginlik, içinde garip bir huzursuzluk uyandırıyordu. Onu buraya getirdiği andan itibaren, her şeyin kontrolünde olduğunu sanmıştı ama şimdi... Şimdi bir şeylerin ters gittiğini hissediyordu.

Elif’in nefesi düzenliydi, ama bedenindeki hafif titreme Cem’in gözünden kaçmamıştı. Uyuyor muydu, yoksa uyanmak üzere miydi? Bunu anlamak için ona biraz daha yaklaştı. Başını hafifçe eğip göz kapaklarının arkasında gizlenen o derinlikleri görmek istedi.

Tam o anda, Elif’in parmakları hafifçe kıpırdadı.

Cem’in içini bir kıpırtı sardı. Onu böyle savunmasız görmek hoşuna gitmişti ama bir yandan da içinde tanımlayamadığı bir endişe büyüyordu. Kontrolü kaybetme korkusu muydu bu? Yoksa Elif’in gözlerini açtığında içinde bir şeylerin değişebileceğinden mi korkuyordu?

O an, Elif’in göz kapakları aralandı.

Göz göze geldiler. Elif’in bakışlarında, uykunun mahmurluğunun ötesinde bir şey vardı: Farkındalık.

Cem’in içinden geçen garip huzur, yerini tetikte bir gerginliğe bıraktı.

Elif, bir an bile tereddüt etmeden doğruldu. Kaslarındaki ağırlığa rağmen, bulunduğu ortamın farkına varır varmaz harekete geçti. Cem’in ona baktığını biliyordu ama korkunun onu esir almasına izin veremezdi.

Derin bir nefes aldı ve gözlerini kaçırmadan Cem’e baktı. “Beni buraya neden getirdin?” diye sordu, sesi beklenmedik bir şekilde net çıkmıştı.

Elif, odanın köşesine doğru geri çekildi. Kalbi göğsünde hızla atıyordu. Cem’in gözleri, loş ışıkta daha da karanlık görünüyordu. Elindeki fincanı masaya bırakırken çıkan tını, odadaki ağır sessizliği deldi geçti.

“Elif,” dedi Cem, adını söylerken sesi neredeyse şefkatliydi ama içinde saklı tehdit çok daha belirgindi. “Bana güvenmelisin. Benim yanımda güvendesin.”

Elif’in boğazı kurumuştu. Kaç kere ona aynı cümleyi kurduğunu hatırlayamıyordu. ‘Güvende olmak’... Onun için artık tek bir anlamı vardı: Kaçamayacak kadar sıkı bir kafese hapsolmak.

Cem adım adım yaklaşırken Elif duvara yaslandı. Damarlarında donmuş gibi hissettiği kan, beynine gidip gelmekte zorlanıyordu. Bir adım daha... Onun kokusu artık nefesini kesiyordu.

“Bak,” diye devam etti Cem. Elini uzattı, Elif’in saçlarının arasından nazikçe geçti. “Direnmeyi bırak. Daha kolay olacak.”

Elif gözlerini kapadı. Hayır! Diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı. Direncinin son kırıntılarını içinde hissediyordu. Bir tarafı çığlık atmak, kaçmak, kaçamayacağını bilse bile mücadele etmek istiyordu. Diğer tarafıysa pes etmenin daha az acı verici olacağını söylüyordu.

Ama ya bu, sadece başlangıçsa?

Cem’in dokunuşu omzuna kaydı. Elif’in tüm kasları gerildi. Gözleri, odanın diğer ucundaki pencereye kaydı. Dışarıda rüzgâr ağaç dallarını hışırdatıyordu. Sanki doğa bile onun içine düştüğü çaresizliği haykırıyordu.

Cem bir adım geri çekildi ve başını yana eğerek onu inceledi. “Bir süre sonra anlayacaksın, Elif. Benim olduğun gerçeğini kabullenmek senin için en iyisi olacak.”

Elif’in midesi bulandı. İçindeki korku, öfkeyle iç içe geçti. Onun olmak mı? Cem’in bu oyunu kazanmasına izin veremezdi. Ama nasıl? Şimdiye kadar kaç kere kaçmayı denemişti? Kaç kere başarısız olmuştu?

Nefesi düzensizdi. Kalbi hızlanırken zihninde tek bir soru yankılanıyordu: Gerçekten hiçbir çıkış yolu yok mu?

Cem, Elif’in yüzünü avuçlarının arasına aldı. Gözleri karanlık, sesi ise keskin bir bıçak gibiydi.

“Elif,” diye fısıldadı. “Sen benim eşimsin. Biz evlendik. Bunu kabul et artık.”

Elif’in nefesi kesildi. Gözleri korkuyla Cem’inkilere kilitlendi.

“Yoksa…” Cem’in sesi daha da alçaldı. “Hâlâ aklında Ali mi var?”

Elif bir şey söylemek için ağzını açtı ama Cem’in elleri omuzlarını kavrayıp onu sertçe geriye itti. Sırtı duvara çarpınca istemsizce irkildi. Kaçacak hiçbir yeri yoktu.

“Elif, direnme,” dedi Cem, sesi neredeyse yalvarır gibiydi ama içinde bastırılmış bir öfke vardı. “Direnmek sana hiçbir şey kazandırmayacak.”

Elif’in bedeni titredi. Boğazından çıkan “Hayır” fısıltısı, ne kadar zayıf olduğunu hissettirdi ona. Güçsüzdü. Çaresizdi.

Cem başını eğerek gözlerini Elif’in dudaklarına dikti. “O zaman bunu bana kanıtla.”

Elif’in zihni boşaldı. Kaç seçeneği vardı? Kaç kere Cem’e karşı koymaya çalışmıştı? Kaç kere başarısız olmuştu? Bunu yapmak zorundaydı. Kendi içinde küçülen bir ses ona haykırıyordu: Bunu yapmazsan daha kötüsü olacak!

Titreyen ellerini Cem’in göğsüne koydu, son bir tereddüt anından sonra parmaklarını boynuna doladı. Gözlerini sıkıca kapatıp dudaklarını onun dudaklarına bastırdı.

Cem önce donup kaldı. Ama sonra… Birdenbire, içindeki tüm bastırılmış arzu patlamış gibi kollarını Elif’in beline doladı. Öpüşü açgözlü ve sahibine yakışır bir kesinlikleydi. Elif’in nefesi kesildi, Cem’in onu daha da kendine çekişini hissettiğinde ise vücudu istemsizce gerildi.

Cem, Elif’i duvara yaslarken parmakları sırtında gezindi. Öpüşü gittikçe daha talepkâr hale geliyordu. Elif’in kalbi göğsünde çılgınca çarptı. İçindeki korku ve panik bir an için kaybolmuştu. Ama sonra gerçeklik bir tokat gibi çarptı ona: Bu Cem’di. Bunu gerçekten istiyor muydu?

Cem bir an için nefes almak için geri çekildi ve alnını Elif’in alnına yasladı. “Beni hisset, Elif,” diye fısıldadı. “Benden kaçamazsın.”

Elif, zihnindeki çığlıklara rağmen kıpırdayamadı. Şimdi ne yapacaktı?

Elif, Cem’in nefesini yüzünde hissetti. Dudakları hâlâ Cem’inkilerin sıcaklığını taşıyordu. Gözlerini açmaya cesaret edemedi. Çünkü açarsa gerçeği tüm çıplaklığıyla görecekti. Kaçacak yeri kalmamıştı.

Cem’in sesi yumuşak ama buyurgandı. “İşte böyle, Elif. Artık gerçekleri kabullenmeye başlıyorsun.”

Elif’in içi ürperdi. Ama artık direnmek gibi bir gücü yoktu. Kendini boşlukta asılı kalmış gibi hissediyordu—ne düşebiliyor ne de yükselebiliyordu.

Cem’in parmakları çenesini hafifçe kavradı ve yüzünü yukarı kaldırdı. “Bana bak.”

Elif yavaşça gözlerini açtı. Cem’in koyu bakışları içine işledi. O gözlerde bir şey vardı sahiplenme, zafer ve bir şeyleri kırıp geçiren yoğun bir tutku.

“Bana karşı koymadın,” dedi Cem, bir zafer kazanmış gibi. “Sonunda anladın, değil mi? Biz ayrılmaz bir bütünüz.”

Elif konuşamadı. Yutkundu ama sesi çıkmadı. Çünkü bir şey söylemeye çalışsa boğazından bir inilti çıkacaktı. Korku mu, çaresizlik mi, yoksa başka bir şey mi olduğunu bilmiyordu.

Cem başını eğdi, dudaklarını Elif’in yanağına hafifçe dokundurdu. “Bana güvenmeyi öğrenmelisin, Elif. Seni koruyacak tek kişi benim.”

Elif’in gözleri doldu. Bu nasıl bir korumaydı? İçinde bir yerlerde hâlâ kaçmak isteyen bir parça vardı ama geri kalanı teslim olmuştu. Bedenine hapsolmuş gibi hissediyordu.

Cem’in parmakları sırtında dolaştı. “Senin için en iyisini ben bilirim,” diye fısıldadı. “Sana zarar gelmesine asla izin vermem.”

Ama Elif, çoktan zarar gördüğünü biliyordu. Ve en kötüsü de… Bunu artık umursamıyordu.

Elif, Cem’in sözlerinin ardında saklı olan tehditleri derinlerde hissediyordu. Gözleri dolmuştu ama içindeki korku, hüsran ve çaresizlik karışımı öyle güçlüydü ki, bir türlü duygularını dışarıya yansıtabiliyordu. Cem'in dokunuşları, bedeni üzerinde hissettirdiği her baskı, içindeki özgürlüğü giderek daha da kısıtlı hale getiriyordu. Her geçen dakika, Cem'in kontrolünü ne kadar sıkılaştırdığını daha iyi fark ediyordu.

Bedenindeki soğuk, kaslarındaki gerginlik, her şeyin normal olmasından ne kadar uzaklaştığını gösteriyordu. Bir zamanlar kaçmak, kendi yolunu bulmak, özgürce yaşamak isteyen Elif, şu an tamamen hapsolmuştu. Cem'in elinde bir oyuncak gibi, onun her hamlesine göre hareket ediyordu. Ama her şeyin ötesinde, bir yere gitmesi gerektiğini biliyordu—bunu, her ne kadar cesaretsiz olsa da, kalbinde bir yere yerleştirmişti.

Zihninde bir bıçak gibi keskin bir düşünce yankılanıyordu: Kaçacak bir yol bulabilir miydi? Ama geçmişin hataları, birikmiş yaralar ve her başarısız kaçış denemesi, onu iyice köşeye sıkıştırmıştı. Artık bu hayatta, Cem’in hâkimiyetine boyun eğmek dışında bir seçeneği yok gibiydi. Kendisini, bu karanlık döngüde kaybolmuş hissediyordu.

Cem’in varlığı, her zaman bir tehdit gibi, nefesinin içinde, her düşüncesinde bir kayboluştu. Elif, bir zamanlar sahip olduğu özgürlüğü ve umutları geride bırakırken, Cem her an biraz daha fazla içine girmeye, her duygusunu kontrol etmeye başlıyordu. İçinde hapsolmuş bu karanlık düşünceler ve duygular, onu adım adım daha fazla teslim almaya başlamıştı.

Zihninde bir kıvılcım belirdi: Her ne kadar Cem’in gölgesi üzerine düşse de, bir zamanlar olan Elif değildi. Kendi kimliğini kaybetmişti. Fakat içinde bir şeyler değişiyor, bir umut ışığı bir an için parlıyordu. Belki de hâlâ bir çıkış yolu vardı. Ama bu, sadece bir düşünceydi. Gerçekten, bunun ne kadar gerçeğe dönüşebileceğini kestiremezdi. Kendi içindeki savaşı kazandığında, Cem’in etkisi sona erebilir miydi? Yoksa her şey tamamen ona teslim olacak mıydı? Bunu bilemiyordu, ama bildiği tek şey, Cem’in etkisinin her geçen gün daha fazla derinleşiyor olmasıydı.

Ve o an, her şeyin sonsuza kadar değişebileceğini düşünmeden, Cem’in varlığında, teslim olmuş bir şekilde duruyordu.