Son nota havada asılı kaldı.
Titreşimi o kadar ince, o kadar narindi ki, ilk anda sadece kulaklar değil, ten de onu algıladı. Sanki lavtanın tek bir teli değil, bütün köyün göğüs kafesi aynı anda çınlamıştı. Meydandaki taşların arasında, kuyunun ağzında, evlerin kepenk aralıklarında, hatta insanların saç tellerinde bile o titreşim dolaşıyordu. Adrian’ın parmakları tellerden çekildiği halde ses sönmedi; aksine, yavaş yavaş taşlara, toprağa, havaya işledi. Sanki nota kendi bedenini terk etmiş, köyün ortak bir nefesine dönüşmüştü. Bir an için herkes aynı anda nefesini tuttu; çünkü o titreşim, göğüslerinde bir ağırlık, bir doluluk, bir eksiklik hissi bırakıyordu. Kimse konuşmadı. Kimse kıpırdamadı. Sadece o nota, kendi sonunu kendi içinde taşıyarak, meydanda asılı kaldı.
Ve tam o anda, üç ya
