ÇİÇEĞİM

"Azra lütfen dur gitme. Öğrenmem lazım söyle bana ne olur ?" kurduğu cümle ile sinirle dönüp bu sefer ona doğru hızla adım atmaya başladım. Tam dibine gelip kafamı kaldırıp yüzüne baktım. Gözleri yaşlarla dolu dolu yüzümü inceliyordu. Bakışından bile ne kadar acı çektiği belliydi. Ama bu umrumda bile değildi. Benim yaşadıklarımı o duymaya tahammül edememiş ve bir şekilde yalan olduğunu duymak istiyordu. Elimi kaldırıp hızla göğsüne vurdum ve ittim.Koca cüssesi boş bir kabuk misali savrulunca bir daha vurdum " senin yalan olmasını dilediğin herşey ve belki daha fazlasını ben yaşadım. Duydun rahatladın mı yüz başı?" Kafasını iki yanaa sallayıp inanmak istemez gibi gözlerini yumdu.Sonra ellerimi tutup beni kendine çekti öyle sıkı sarılıyordu ki kemiklerim kırılacak sandım . "özür dilerim çiçeğim koruyamadim seni çok çok özür dilerim" Kollarından kurtulmak istedim çırpınmaya başladım "Bırak Bora bırak . Sen vicdanını rahatlatmak için burdasın lanet olası vicdanını.... Rahat ol senin suçun yok. Senle alakası da yok. Benim hayatım benim sorunum benim travmam senlik birşey yok" Benden biraz uzaklaşıp yüzümü inceledi tüm duygularını gözlerinde yaşıyordu. Gözlerinden akan yaşlarla önümde diz çöktü ve belime sarılıp kafasını karnıma yasladı.O panikle ellerim havada öylece kalakaldım. " senin diye birşey yok. Bunu çok uzun zaman önce anladım. Ben diye birşey de yok. Sen varsan varım.Sen yoksan yokum." Beni sevmesini dilediğim tek adam önümde diz çökmüş bana aşkını ilan ederken ben duygularımı yitirdim bir an " sana asla inanamıyorum. Tek derdin vicadanin rahatlatmak . Şimdi bırak defolup evime gideyim. " Usulca ellerini çözüp başını önüne eğip sessizce bekledikten sonra "sen benim alın yazımsın çiçeğim. Bugün olmaz yarın olur ama birgün elbet olur. Ben hep o günü bekleyeceğim"....