1 YIL SONRA
Tam bir yıl olmuştu umudum çoktan tükenmişti… Ölü veya diri Reyyan’ı bulamamıştım…
“Çektiğin acı yetmedi mi komutanım”
“Sevdiğinin akıbetinin ne olduğunu bilmiyorsan nasıl huzur bulursun Ali”
“Komutanım eğer sağ olsaydı…”
“Sakın Ali, sakın sözünü tamamlama”
Onsuz geçen her gün biraz daha yok olduğumu hissediyordum, her ipucuna aylarca koşturup durmuştuk sonuç sıfırdı. Ne çalışabiliyor ne de günlük hayatımı devam ettirebiliyordum. Ailemin özellikle Tuğba’nın ısrarıyla bir süreliğine İstanbul’dan uzaklaşma kararı almıştım. Ne kadar başka bir yere gitmem için ısrar ettilerse de onu hatırlatan Kara denize gelmek beni bir nebze olsun rahatlatmıştı. Fırtınalı bir gecede karşılaştığımız o yolda defalarca dolaşmış geçirdiğimiz o anları tekrardan hatırlamıştım. Onu unutmak istem
