. LEYLA
.
.
.
Uyandığımda çoktan akşam olmuştu. Salonda öylece kanepeye kıvrılıp uyumuştum ve uyanır uyanmaz yine gözümden yaşlar akmaya başladı. Ama ağlamamam gerekiyordu. Elimle yüzümdeki yaşı sildim.
.
.
.
Madem o farklı bir Kaan olmuştu, ben de farklı bir Leyla olurdum. Ama bunu ona göstermeden yapacaktım, çünkü benim hayatımda artık ona yer yoktu. Ben tek başıma kalacaktım artık, her şeyi geride bırakmanın vakti gelmişti.
.
.
Bir an bile düşünmedim; her şeyi geride bırakıp bu şehirden gidecektim. Ayağa kalkıp odama doğru yöneldim. Oraya hiç girmek istemiyordum ama mecburdum. Yatağın altından bavulumu alıp yatağın üstüne koydum.
.
.
.
Kararlıydım, gidecektim buradan. Çünkü biliyorum ki eğer burada kalırsam yine aynısını yapacaktı, yine kırıcaktı beni, bin parç
