LEYLA
İki saatlik yürüyüşten sonra büyük binaların önünde durmuş, öylece bakıyordum. Gözlerim gökyüzüne kaydı. Yağmur hâlâ yağıyordu. Sanki beni yıkamak, geçmişimi benden söküp almak ister gibi… Ama yağmur ne kadar üzerime yağarsa yağsın, içimdeki yükü hafifletemezdi.
İçimden bir ses “Dön geri, yapamazsın.” diyordu. Ama bir diğeri daha güçlüydü: “Artık eski Leyla yok. Sen buna mecbursun.”
Adımlarım titreyerek binanın kapısına doğru ilerledi. İçeri girdiğimde loş ışıklar ve ağır bir hava karşıladı beni. Kalbim hızla çarpıyordu. Buraya ilk gelişimdi ama neyle karşılaşacağımı çok iyi biliyordum.
Resepsiyonun arkasında oturan orta yaşlı bir adam baştan ayağa beni süzdü. Sesim titremesin diye derin bir nefes alıp konuştum:
"Ben patronla görüşmek istiyordum, tanışıyoruz."
Adam beni baştan
