KAAN
O sabah, yaralarım hâlâ taze ama adrenalin hâlâ damarlarımda akıyordu. Leyla’nın yanından ayrılmak hiç istemiyordum, ama yapılması gerekenler vardı. Evdeki yaralarımı toparlarken zihnim o adamın soğuk, hesapçı bakışlarına takılı kaldı. O test… o oyundu… artık yeterdi.
Telefonum çaldığında, ekranda onun numarası belirince içim kaynadı. Açtım:
“Kaan, bilmelisin ki her adımını izliyorum. Yanında kim olursa olsun… planlarımızı bozma,” dedi sesindeki o keskin, kontrolcü tonla.
Bir an sessizlik oldu. Sonra dişlerimi sıktım: “Artık seninle çalışmıyorum. Leyla’nın yanına gitmeme izin vermeni bekleme. Kimseye bağımlı değilim, kimseyi de tehditle yanımda tutamayacaksın.”
Karşımdaki ses birkaç saniye donduktan sonra, soğukkanlı bir şekilde devam etti: “Kaan… bu senin son şansın. Eğer kurall
