İnsan evladı garipti. Yaptığı davranışlarla, şakalarla, konuşmalarıyla her haliyle garipti işte. Düşüncesizlerdi de. Karşıdaki kişinin ne hissedeceğini akıl edemeyecek kadar düşüncesiz. Yaptığı her davranışın sonucunda neler olabileceğini tahmin etme gereği bile duymayacak kadar düşüncesizlerdi. Belki de tüm bunların sebebi umursamaz olmalarıydı.
Fazla umursamazlık, düşüncesizlikle sonuçlanıyordu. O halde düşüncesiz olmamak adına fazla umursamaz olmayacaktık! Her şey kıvamında, denginde güzeldi. Duygularımızın, davranışlarımızında bir dengesi olmalıydı.
Çoğu kişiyi endişeye düşüren 'intihar iddaası' gerçekten sinirlerimi çok bozmuştu. Düşünüyordum da girecek başka iddaa mı bulamamışlardı acaba? Ya da insanların bu endişeli hallerine, teyzelerin amcaların dil dökmelerine gülmüşler miydi
