* * *
Çığlığım kesilmedi, kesilemiyordu. Sırtım, omuzlarım, kolum... Her yer yanıyordu. Sanki derimin altında binlerce iğne aynı anda batıyordu. Annem telaşla üstüme eğildi, elleri titreyerek bluzumu sıyırmaya çalıştı. “Çıkar kızım, çıkar çabuk!” diye bağırıyordu. Kumaş sırtıma yapışmıştı, çekince daha da acıdı. Gözyaşlarım durmuyordu, nefes alamıyordum.
Abim Kaan ise salondan çıkarken arkasını dönüp bir kez daha baktı. “Bir şey olmaz, üfle geçer,” dedi soğuk bir sesle, sanki ben bir çocukmuşum da düşüp dizimi yaralamışım gibi. Kapıyı çekip gitti. O an içimde bir şey koptu. Bu adam benim abim miydi gerçekten? Beni döven, tartaklayan, sonra da acımı küçümseyen... Nefret ettim ondan. Ama en çok kendimden nefret ettim. Neden susmuştum? Neden o gece sarhoş olmuş ve patronumun koynuna girmişt
