* * *
Şirkete döndüğümde artık bir karar vermiştim. Artık onunla muhatap olmayacaktım. Tabii iş dışında… Çünkü iş için onunla konuşmaya mecburdum ama onun dışında konuşmayacaktım. Bir daha eski defterleri açmayacaktım. O geceydi, unutacaktım. Hayatıma devam etmeye çalışacaktım. En azından hâlâ bakireydim. Tabii zihnen ve bedenen değildim ama annem bu sabah vücudumu o halde görseydi her şey bitecekti. Bu izler geçene kadar da sabretmeliydim.
İş çıkışı eczaneye uğrayıp vücudum için bir ilaç aldım. Krem gibi bir şeydi. Eczacı kadın, “Bunu morluklara sürün, hızlı geçmesine yardımcı olur,” demişti.
Boynumdaki morlukları makyajla kapatmıştım ama bir an önce geçmesini istiyordum. Çünkü evin içinde makyaj yapmıyordum. Annemin öyle bir huyu vardı ki ondan hiçbir şey saklanmıyordu. Hemen her şeyi
