Saat gece yarısını çoktan geçmişti.
Melike, rezidansa döndükten sonra uzun süre balkonda oturmuş, şehrin o bitmez ışıklarına bakmıştı. Eski mahallede geçirdiği o saatler zihninde hâlâ tazeydi — o paslanmış bank, çeşmenin buz gibi suyu, o sokaklarda yürürken içinde büyüyen o garip netlik. Döndüğünde zarfın hâlâ masada durduğunu görmüştü. Ne almıştı ne atmıştı. Sadece bırakmıştı — tıpkı sabah bıraktığı gibi.
Bir ara uyuklayıp uyandı. Gece yarısını geçiyordu. Erkan'dan haber yoktu. Bu olağandı; geç geceler Erkan'ın dünyasının en doğal parçasıydı. Melike kalktı, mutfakta kendine bir su bardağı doldurdu ve yatak odasına geçmek üzereydi ki dış kapıdan o tanıdık ses geldi.
Anahtarın kilitte döndüğü ses.
Ama bu kez farklıydı. Normalde o ses keskin ve kesin gelirdi — Erkan'ın her hareketindeki
