Erkan kapıyı açtığında onu her zamanki yerinde buldu — o meşe masanın başında, o dosyaların arasında, o lambanın sarı ışığının altında. Kudret başını kaldırmadı hemen. Bir cümleyi bitirdi — ya da bitirmiş gibi yaptı. Sonra baktı.
Erkan içeri girdi. Kapıyı kapattı. Masanın önüne geldi.
Kudret ona baktı. O her şeyi gören, her şeyi tartan bakışla. Erkan o bakışa karşılık verdi — ne önünde eğilerek, ne meydan okuyarak. Sadece baktı.
"Otur," dedi Kudret.
"Ayakta duracağım," dedi Erkan.
Sessizlik.
Bu, Erkan'ın hayatında Kudret Bey'e ilk hayırıydı. Küçük bir hayır — sadece bir sandalye reddi. Ama o bodrum odanın o taş sessizliğinde o küçük hayır çok büyük bir ses çıkardı. Kudret'in gözlerinde bir kıpırtı oldu — öfke değildi. Daha başka bir şeydi.
İlgi.
"Tamam," dedi Kudret. Sesi düzdü. "K
