Emre'nin İzi
Melike o sabah erken kalktı. Erkan hâlâ uyuyordu. Derin, düzenli, çocuksu bir uyku. Melike baktı bir an. Dün geceki konuşma hâlâ odadaydı sanki. Havada asılı, dağılmamış. "Yardım eder misin?" "Ederim." İki cümle duvarlara sinmişti. Kalktı. Banyoda yüzünü yıkadı, aynaya baktı. Bugün bir şey yapacaktı. Erkan'a verdiği söz gerçekti. Yardım edecekti. Ama bu yardımın şeklini Erkan bilmemeliydi. En azından şimdilik. Elmas'ın istediği şeyi bulmak, arazinin ötesindeki gerçeği bulmak, hem Erkan'ın sorusuna hem Elmas'a verdiği söze hizmet ediyordu. Ve Emre. Bu isim her sabah biraz daha büyüyordu. --- Kahvesini aldı, çalışma odasına geçti, kapıyı kapattı. Önce bildiklerini yazdı. Boş kâğıda, kalemle, sırasız ama eksiksiz: Halit Çavuşoğlu. 1994. Kalp krizi. Tek varis: Elmas. Kudret o gece o
- Yazar
